Przez większość spotkania bezrobotny. Nie możemy się przyczepić do straconych bramek, przy każdej z nich strzał był precyzyjny z bliskiej odległości, a głównymi winowajcami byli obrońcy, którzy dopuścili zawodników Interu do oddania strzałów z pola karnego. Zaliczył dobre wyjście i interwencje poza polem karnym (16’, 87’) oraz obronił strzały w 56’ i 109’.

Zastąpił Koundé na prawej obronie i zaliczył dobre spotkanie. Harował na całej długości skrzydła, wychodząc na obieg Laminowi, z czego rzadko młodzieniec korzystał, a także dobrze grał na wyprzedzenie w destrukcji. Dobrze wspomagał Pedriego w rozgrywaniu, potrafiąc dać dokładne penetrujące podania między zawodników Interu (8’, 15’). W defensywie uważnie z interwencjami w 1’, 46’, 80’, 82’. W ofensywie dobra wrzutka (34’), gol w 54’ i kluczowa interwencja z przejęciem piłki przez Barcelonę przed bramką Raphinhi (87’). Szkoda tej idealnej sytuacji, w której mógł zapewnić Barcelonie wcześniejsze wyrównanie (56’). Na minus faul w spóźnionej interwencji (5’) i strata (55’). Patrząc na całą defensywę Barcelony, grał najlepiej w tej formacji.

Mimo kilku dobrych interwencji w obronie (17’, 24’, 27’, 90’), jego występ był katastrofą. Zamieszany w utratę trzech bramek nie pozostawia wyboru do bardzo niskiej oceny, a mogło być gorzej. W 41’ podał idealnie piłkę Çalhanoğlu w polu karnym, którego strzał minął słupek bramki Barcelony. Minutę później już można było mu przypisać współwinę za utratę bramki po sprokurowaniu rzutu karnego w 42’. W doliczonym czasie gry złą interwencją rozpoczął akcję bramkową Interu, a przy czwartej bramce ukląkł przed strzelcem w znacznej odległości zamiast doskoczyć, dając mu czas na dokładny strzał (99’). Występ na poziomie Araujo.

Mimo że zaczął mecz od straty (3’), to patrząc na poziom pozostałych stoperów, zagrał wyróżniająco poprawnie. Zaliczył ważną interwencję (17’) i kolejne zagrania w defensywie (18’, 25’, 33’). Na minus – ograny w polu karnym przez Barellę, który oddaje groźny strzał, i spóźniona interwencja z faulem na żółty kartonik (51’). Dobrze trzymał linię spalonego i potrafił ustawić kolegów oraz zaasekurować strefy. Niepotrzebnie wchodził w dyskusję z Marciniakiem.

Boczny obrońca o technice przypominającej André Gomesa stał się decydującym zawodnikiem dla „powrotu” Barcelony do meczu. Dwie asysty: do Garcíi i Olmo oraz akcja, która powinna skończyć się kolejną asystą do Garcíi, daje umiarkowanie pozytywne odczucia z gry Gerarda. Zaliczył dużą liczbę interwencji w obronie (3’, 64’, 74’, 79’, 83’, 90’, 94’), w tym odbiór z napędzeniem akcji (39’). Na minus duża liczba strat wynikająca z niedokładnych podań i wrzutek (w tym strata przed sytuacją z karnym dla Interu), ogranie przez Dumfriesa (10’) i nie wybicie piłki przy trzeciej bramce Interu, gdy Marciniak i VAR nie dostrzegli faulu na nim.

Grał tak, jak zdążył nas do tego przyzwyczaić. Nawet, gdy Barcelona musiała gonić wynik, to Holender grał asekurancko i wolno. Wybierał prawie zawsze bezpieczne opcje, a nawet gdy miał możliwość szybszego podania z napędzeniem akcji, wolał przebiec kilkanaście metrów i podać z bliższej odległości do tego samego zawodnika. Gdy nie był atakowany, miał kilka dobrych przejść ze strefy obrony do środka boiska (118’). Zaliczył interwencje w destrukcji (28’, 86’, 95’). W kilku sytuacjach gubił się przy podaniach czy dryblingu i odnotowywał straty, przeradzające się w kontry Interu (48’, 90’, 114’). Dodatkowo przy strzale Raphinhi z rzutu wolnego był źle ustawiony, i piłka trafiła w niego (68’). Bywały momenty, że odpuszczał krycie lub nie wracał. Najlepszym jego zagraniem jest prostopadła piłka do Lamine'a (90’+6). To nie był poziom na półfinał Ligi Mistrzów, nie mówiąc o finale.

Nie był to wymarzony mecz dla Pedriego, poddany pressingowi i ścisłemu kryciu nie potrafił
pokazać w pełni swoich możliwości. Zaliczył największą liczbę odbiorów z drużyny, m.in. w 10’, 30’, 61’. W kreowaniu nie był tak decydujący, choć napędził akcje w 26’, 61’. Dobrze czuł się w grze kombinacyjnej, ale zdobywanie terenu dzięki krótkim szybkim zagraniom kończyło się na 30-40 metrze od bramki Interu. Żelazna kondycja pozwalała mu biegać najwięcej w drużynie, jednak zabrakło zagrań, które pozwoliłyby go wyżej ocenić.

Przez całe spotkanie był podwajany a nawet potrajany, mimo to był najjaśniejszym punktem drużyny. Problemem teamu Flicka jest zrzucanie odpowiedzialności za grę całej formacji ofensywnej na tego nastolatka. Trzeba przyznać, że robił wszystko, aby udźwignąć presję. Zaliczył rajdy w 9’, 30’, 40, 50’, 66’, do tego rajd z faulem na linii pola karnego w 68’, dobre podania wertykalne czy dośrodkowania w 28’, 48’, 107’. Miał pecha ze strzałami, gdyż niektóre były bardzo dobrej jakości, podobnie jak obrony Sommera w 77’, 78’, 90’, 91’, 115’, 116’. Miał też odbiory w 20’, 36’. Bardzo duża liczba strat, choć wynikająca głównie z osamotnienia w ataku. Gdyby dołożył bramkę czy asystę jego występ można określić mianem spektakularnego.

Zdobyta bramka nieco podniosła jego notę. Plusy to strzał zza pola karnego w 15’, dobre podanie do Lamine'a w 36’, oraz odbiór i szybkie rozegranie kontry w 64’. Na minus przede wszystkim strata przy bramce Lautaro w 22’, oraz fatalne rozwiązanie świetnie zapowiadającej się kontry w 28’. Był mało aktywny, nie potrafił znaleźć odpowiedniej przestrzeni ani uwolnić się od obrońców. Brakowało ruchu bez piłki, wejść za linię obrony i lepszej współpracy z pozostałymi ofensywnymi zawodnikami. Słaby występ, mimo bramki.

Zatracił formę. Nieprzypadkowo większe zagrożenie z lewej strony stwarzał Gerard Martin niż Brazylijczyk. Zbyt rzadko uczestniczył w akcjach drużyny i był mało widoczny. Do minusów należy groźna strata w 13’, która rozpoczęła kontratak Interu, oraz kolejna przy dobrej kontrze w 39’. Na plus: rajd i dośrodkowanie w 30’, gol w 87’, dobre podanie do Lamine'a w 115’, oraz świetny powrót i odbiór w 120’. Gdy został przesunięty na pozycję Pedriego, grał lepiej. Strzelona bramka podnosi ocenę do wyjściowej.

Fatalny występ. Przez godzinę gry zanotował tylko 6 celnych podań przy 7 stratach – z czego kilka prowadziło do kontrataków Interu (w 46’, w 87’). Jedyny godny wspomnienia moment to sytuacyjny strzał w 34’. Mecz pokazał, że wystawianie Torresa jako „dziewiątki” przeciwko topowym obrońcom nie ma sensu. Nie radził sobie tyłem do bramki, nie walczył o pozycję, nie wychodził do podań za plecy, ani nie starał się wyciągnąć obrońców. W tym meczu bardziej przypominał statystę niż napastnika.

Mecz naznaczony koszmarnymi interwencjami. Fatalne krycie i strata bramki przez Barcelonę w 90’+3, następnie łatwo ograny w polu karnym, co skutkowało stratą kolejnej bramki w 99’, by spotkanie zakończyć faulem w spóźnionej interwencji w 105’. Urugwajczyk nie potrafi odnaleźć formy, a jego występ w półfinale był po prostu tragiczny.

Starał się uruchomić lewą flankę po zejściu Raphinhi na środek. Jednak nie potrafił wejść w
rytm meczowy i dobrze współpracować. Zanotowaliśmy tylko dobre podanie do Pedriego w
96’. Za mało na wystawienie oceny wyjściowej.

Szkoda jego niecelnego strzału głową, gdzie mógł się bardziej przyłożyć (107’). Poza tym nie
dochodził do sytuacji, nie potrafił urwać się obrońcom, czy wyjść na pozycję. Poniżej ceny
wyjściowej.

Był jeźdźcem bez głowy, a jego bezsensowny strzał w trybuny w 100’, pokazał że Dani Olmo
skierował swojej słowa w wywiadzie prawdopodobnie do niego („Młodzi gracze, którzy nie
przywiązują tak dużej wagi i nie czują takiej presji, jaką powinni”), dołożył fatalne
dośrodkowanie w 112’. Na plus jedynie interwencja w 105’+3. To nie był poziom Ligi Mistrzów.

Mecz, który miał odpowiedzieć, czy Pau Victor jest gotowy na grę w pierwszym zespole. Po
raz kolejny niewiele pozytywnego pokazał, dodatkowo zanotował stratę w kontrze w 117’.
Słabiutki występ.

Słabe spotkanie, mimo zaangażowania to nic oprócz strat nie odnotowaliśmy.