Nasz trzeci bramkarz wreszcie doczekał się swojej szansy i rozegrał pierwszy mecz ligowy w sezonie. Nie można mieć do niego absolutnie żadnych pretensji o stracone bramki – gracze Deportivo oddali perfekcyjne strzały. W pozostałych sytuacjach (choć nie było ich wiele) spisał się bez zarzutu, a jeśli chodzi o grę nogami, można się tylko cieszyć, że golkiper nr 3 naszego klubu prezentuje taki poziom w tym aspekcie piłkarskiego rzemiosła.

Nie jest to poziom Daniego Alvesa, ale z całą pewnością można stwierdzić, że w porównaniu z resztą naszych prawych obrońców, to Adriano sprawia zdecydowanie najlepsze wrażenie, mimo że to nominalny lewy obrońca. Aktywny w ofensywie, solidny w defensywie. Zanotował 10 strat, 10 odbiorów i 3 dryblingi. Solidny występ.

Pechowiec sobotniego pojedynku. Kontuzja uniemożliwiła mu dogranie ostatniego meczu w sezonie do końca. Przez 70 minut, które rozegrał, zaprezentował przyzwoity poziom, jednak od gracza aspirującego do pierwszego składu należy oczekiwać ciut więcej – „wybicia” takie jak z 7. minuty nie mają prawa się przydarzać.

Zapominamy o tym co było oraz jak było i skupiamy się już tylko na tym co jest. Nasz rekonwalescent rozegrał uważne i udane zawody. Zaprezentował dobrą technikę użytkową predysponująca go do gry w barcelońskim systemie. Belg nie zanotował ani jednej straty, co warto podkreślić. Minusy? Zbyt pasywna gra w defensywie, co jednak jest zrozumiałe po takiej przerwie.

Odegrał ważną rolę przy pierwszej bramce Leo – świetnie ruszył do kontry i dośrodkował w pole karne. Grając na lewej flance przez cały czas był bardzo aktywny, ale rzadko kiedy dostawał piłkę od Neymara. Bezkonkurencyjny w powietrzu (5 wygranych pojedynków, z czego jeden kluczowy przy bramce na 2:0). Niestety, jego zagranie ręką dało początek akcji, po której goście strzelili bramkę wyrównującą.

Ten sezon pokazał nam, że z Sergim można wiązać pewne nadzieje - jest to gracz zasługujący na grę w pierwszej drużynie. Przesunięcie go głębiej, do roli pivota, okazało się dobrym ruchem sztabu szkoleniowego. Odpowiedzialność, solidność i szybkość podejmowania decyzji robią z niego defensywnego pomocnika, który w meczach ze słabszymi rywalami może z pewnością udanie zastąpić Busquetsa.

Ostatni mecz ligowy naszej legendy w bordowo-granatowych barwach stał się faktem. Moglibyśmy napisać o szczegółach tego występu, o kluczowych podaniach, celności podań, kontaktach z piłką, ale po co? Wszyscy oglądaliśmy ten mecz tylko po to, aby w 85. minucie wstać i bić brawo, dziękując Xaviemu za te wszystkie lata. Wielki moment – pewna epoka definitywnie się kończy. Naszej „6” wystawiamy ocenę (cyferkę), która zawsze będzie się z nim kojarzyła. GRACIAS!

Bardzo dobry występ Brazylijczyka, który wreszcie pokazał (choć wciąż nie do końca) jaki drzemie w nim potencjał. Od 1. do 90. minuty w nieustannym ruchu na całej długości i szerokości boiska. Prawdziwy motor napędowy drugiej linii, który pokazał wiele penetrujących wejść, zejść i złamań akcji. Nie raz i nie dwa (a dokładnie 5 razy - najwięcej w drużynie) udanie dryblował, pokazując świetną technikę i balans ciała. W końcu zapisał się w statystykach, notując piękną asystę do Leo w 5. minucie spotkania. Do pełni szczęścia zabrakło tylko bramki.

Patrząc na niego można było odnieść wrażenie, że jest już myślami gdzieś poza Barceloną. Piłkarsko nie zachwycił, ale nie widać było także tego piłkarskiego „zęba” i zadziorności. W zasadzie przeszedł obok meczu. Fatalna dobitka strzału Messiego w 17. minucie. Jedynym udanym zagraniem było podanie głową do Neymara przy bramce na 2:0. Poza tym kiepsko.

Szybko strzelona bramka rozbudziła apetyty na udaną pogoń za Cristiano o trofeum Pichichi, ale koniec końców zabrakło sporo. Powinien zakończyć mecz z hat-trickiem na koncie, ale sędziowie zabrali mu jedna bramkę. Lepszy i bardziej aktywny w pierwszej części spotkania, zaś w drugiej włączył tryb oszczędzania energii. Mimo wszystko zawodnik meczu.

W pierwszej części spotkania chyba ani razu nie podał piłki w sposób zwyczajny, grając ewidentnie na luzie i próbując zaprezentować kibicom zgromadzonym na Camp Nou totalne show. Przyznamy, że niektóre zagrania były kosmiczne ("sombrero" w 13. oraz podanie do Leo w 14. minucie – niesłuszny spalony), jednak częściej irytował swoim zachowaniem, spowalniając wiele akcji. Mimo wszystko zanotował najwięcej kluczowych podań w drużynie, a ponadto już kolejny raz z rzędu kończy mecz ze sporą liczbą odbiorów (4). Doceniamy także koleżeńskie zachowanie przy drugiej bramce. Ocena dobra z plusem.

Jedno świetne wejście w ofensywie, a potem gra „w dziadka” z kolegami do końca meczu.

Zastąpił kontuzjowanego Bartrę i dostosował się poziomem do swoich kompanów z formacji defensywnej, której nie można pochwalić za zachowanie przy bramce na 2:2.

Symboliczna zmiana.