Anemiczne (w większości) strzały zawodników Betisu nie sprawiały mu żadnych problemów. Raz został mocniej przetestowany (23'), ale interweniował równie pewnie. Kilkanaście sekund później dobrze wyczekał zawodnika gości, skutecznie utrudniając mu podjęcie decyzji o wcześniejszym strzale lub podaniu. Dobry występ na zakończenie rekordowego roku dla Chilijczyka.

W początkowo fazie spotkania niebywale niechlujny w swoich zagraniach. Kulminacją było zachowanie z 23. minuty, gdy w wydawałoby się prostej sytuacji przy linii bocznej, stracił piłkę, doprowadzając do najgroźniejszej w przeciągu całego meczu sytuacji dla gości. Na plus możemy odnotować, że sam zdążył naprawić swój koszmarny błąd. W ofensywie mniej widoczny od Mathieu, ale trzeba przyznać, że jak już zagrywał to konkretnie - świetny cross do Neymara w 67' oraz spektakularne wyjście klepką z Leo spod pressingu gości, które zapoczątkowało składną akcję zakończoną technicznym strzałem Brazylijczyka w poprzeczkę. Dużo strat, ale zarazem najwięcej odbiorów w drużynie. Nierówny występ.

Zawodnicy Betisu nie byli w stanie poważnie zagrozić naszej defensywie, więc ciężko powiedzieć cokolwiek więcej o grze naszych stoperów niż to, że "rozegrali przyzwoite zawody, ustrzegając się niewymuszonych błędów". Javier jak nas do tego przyzwyczaił, dorzucił od siebie porcję waleczności, nieustępliwości i agresji, która chyba ostatecznie odebrała chęci do gry napastnikom rywali. Jeden błąd w 23', gdy zaliczył nieudany wślizg (jednak głównym winowajcą tej akcji wciąż pozostaje Dani).

Czekał ponad trzy miesiące, żeby po raz kolejny wyjść od pierwszych minut w pojedynku ligowym i z pewnością nie zawiódł. Zaliczył kilka udanych wejść na wyprzedzenie, nie popełniając żadnego widocznego błędu przez 90 minut. Zdecydowany w defensywie, precyzyjny w rozegraniu. Pokazał, że może być wartościowym zmiennikiem duetu Pique-Mascherano.

Luis Enrique nie daje za wygraną i kolejny raz sprawdził Francuza na lewej flance, co jak dotąd nie zawsze przynosiło pozytywny skutek. Tym razem Mathieu od początku sprawiał wrażenie pozytywnie "nastrojonego", bardzo często podłączając się do akcji ofensywnych. Niektóre zagrania były obiecujące, niektóre totalnie nie w tempo, ale trudno oczekiwać od gracza, który przez ostatnie 2-3 lata sporadycznie grywał jako boczny defensor, że z miejsca zrobi furorę. Solidnie i nic ponadto.

Naprawdę może zastanawiać, dlaczego zawodnik takiego formatu jest tak często pomijany w rozmaitych plebiscytach, choć na swojej pozycji jest absolutnie unikalny i ogólnie rzecz biorąc najlepszy. W meczu z Betisem znów zaprezentował to, co najlepsze - świetne czytanie gry oraz znakomitą technikę, która w połączeniu z jego wizją, daje mistrzowskie rezultaty. Jak zgubić jednym, wydawałoby się najprostszym zagraniem z możliwych, 2-3 otaczających go rywali to wie tylko Sergio i nikt inny. Dla formalności - w 46' odbiór i asysta, a w 57' udał się na zasłużony odpoczynek.

Przytomne zachowanie po rzucie karnym, wywarł presję na obrońcy, który skierował piłkę do własnej bramki. W 61' zagrał dwie kapitalne piłki za plecy obrońców do Neymara, z których jedna powinna zakończyć się asystą. Energiczny występ, utrzymał niezmiennie wysoki poziom, jeśli chodzi o grę w destrukcji, a potrafił błysnąć także niekonwencjonalnym zagraniem pod bramką przeciwnika.

Dobry i równy mecz w wykonaniu naszego wychowanka, którego progres w obecnym sezonie jest ogromną niespodzianką in plus. Non stop szukał wolnych przestrzeni, świetnie pokazując się partnerom do gry, a także zgrabnie wychodził spod opieki rywala, kilkukrotnie błyskotliwie napędzając kontry naszego zespołu. Bardzo pożyteczny zawodnik, prawdziwy skarb dla trenera.

Od początku spektakularny w pojedynkach z graczami Betisu. Niestety, znowu kombinował przy rzucie karnym, co skończyło się pudłem. Zaliczył wspaniałą asystę do Leo, która doskonale obrazuje, na jakim poziomie (zarówno piłkarskim jak i mentalnym) jest trio MSN - po prostu trzej przyjaciele z boiska. Sam nie grzeszył w tym meczu skutecznością, marnując w drugiej części spotkania doskonałą sytuację po podaniu Rakiticia. Zrehabilitował się magicznymi zagraniami w końcówce, najpierw asystując do Suareza, a potem przyjmując piłkę w stylu Joga Bonito. Mimo niestrzelenia karnego, zawodnik meczu według Redakcji ze względu na miażdżące statystyki oraz pierwiastek magii.

Niewątpliwie ma swój urok. W pierwszej części spotkania zmarnował sytuację, która śmiało może znaleźć się w kompilacji piłkarskich faili, a w drugiej ustrzelił kolejny w tym sezonie dublet, kontynuując swoją znakomitą passę strzelecką. 19 goli w ostatnich 12 meczach - kosmos?

Do momentu zmiany obuwia (lub jak kto woli staranowania przez Adana) w sposób zaskakujący partolił wszystko co mógł. Potem jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki (lub Adana) zaczął dzielić i rządzić, notując wiele świetnych otwierających podań (dziwi tylko jedno kluczowe podanie w statystykach). Zmarnował jedną dobrą sytuację, strzelając wprost w golkipera. Pechowiec - jego dwa strzały z rzutów wolnych zakończyły się na poprzeczce. 

Nie zameldował się zbyt dobrze na murawie, notując fatalne podanie wprost do napastnika Betisu. Kilka minut później świetnie odnalazł się pod bramką rywala, podając w stylu najlepszych playmaker'ów do Leo. Tylko przeciętnie.

Umiejętnie podłączał się do akcji (choć nie zawsze w tempo) i wychodził z piłką z własnej połowy. W defensywie twardo i skutecznie. Brzydkie zachowanie w stosunku do Ceballosa.

Wszedł do drugiej linii (przynajmniej tak się wydawało), ale grał za krótko, aby można było cokolwiek napisać o jego występie.