Pokazał dramatyczną celność podań, ale nie ma co się dziwić przy takiej grze drugiej linii. Przy pierwszym golu ponosi najmniej winy - powinien wyjść i tym samym utrudnić zdobycie gola Džeko. Karnego miał na rękawicy, zaś przy trzeciej bramce nie miał nic do powiedzenia. Podtrzymywał złudne nadzieje Barcy na awans swoimi interwencjami w 68. i 80. minucie, co daje mu chyba najbardziej gorzki ze wszystkich tytułów zawodnika meczu.

Dziecko we mgle. Gubił krycie (26. minuta, kiedy Pique wślizgiem uratował mu skórę), przegrywał pojedynki w 37. czy 68. minucie, dopuścił do strzału Kolarova, który mógł skończyć się bramką w 80. minucie. W końcu, na deser, jego najcięższy grzech w spotkaniu - to on pilnował Manolasa przy trzecim golu.

Nie będziemy wspominać przy każdym obrońcy słabą jakość wyprowadzenia piłki, choć to z 11. minuty zasługuje na burę - wybicie Pique w okolice 16-stki Barcy i tylko blok winnego uratował Barce przed niebezpieczeństwem. Przez cały mecz nie radził sobie z Džeko, przegrywając raz po raz pojedynki 1 na 1, co w efekcie odbiło się rzutem karnym dla Romy. Do tego, w 29. minucie, odpuścił krycie Schicka, który był o krok od zdobycia bramki. Mimo tego dwa razy ratował Barcelonę - w 26. oraz w 32. minucie wykonał kluczowe wślizgi. Do tego jako jedyny piłkarz z pola sprawiał wrażenie, że chce coś w tym meczu zmienić.

Jego rozgrzewkowa intensywność gry nie tyle denerwowała, co bolała. Współwinny pierwszego i drugiego gola -  w 7. minucie Džeko nawet nie musiał osłaniać piłki przed próbą - widmo wybicia Francuza. Z kolei w 57. minucie nie doskoczył do Bośniaka i zostawił niepewnego na przestrzeni całego spotkania Pique samemu sobie. Poza tym takie straty jak w 13., 64. czy 65. minucie wołały o pomstę do nieba. Co innego mieć gorszy dzień, a co innego zawieść.

Grę Alby można określić jednym słowem. Dramat. W 7. minucie oddał pozycję Džeko bez walki, dzięki czemu ten doszedł do pozornie niegroźnej piłki i zdobył gola. Raz po raz dopuszczał do dośrodkowań, z czego te z 29. i 37. minuty mogły skończyć się golem. W końcu przegrał pojedynek główkowy z De Rossim, po czym również mogła i powinna paść bramka. Jedyne małe plusiki, przebijające się jak pięciozłotówki w pomyjach, to odbiór w 18. minucie na granicy pola karnego Barcy oraz interwencje w 72. i 92. minucie.

U obrońców Barcy dominował temat "wyprowadzenie piłki". Teraz przechodzimy do ludzi odpowiedzialnych za ten stan rzeczy - całej drugiej linii. Zero dynamizmu, zero kreacji, decyzje podejmowane za wolno - nic dziwnego, patrząc na przerwę Busquetsa od gry. Był wiecznie spóźniony i pozwalał z łatwością przejmować piłki pomocnikom Romy za jego plecami. Z konkretnych rzeczy, wsławił się odbiorem przed polem karnym Barcelony w 16. minucie, a poniżył niecelnym podaniem w 70. minucie na własnej połowie.

"Wybijanie piłki to intelektualna porażka" - cóż za ironia... Współwinny, wraz z całą drugą linią, za tę "intelektualną porażkę", o której nie tak dawno wspomniał Xavi. Nie dawał swoim ruchem możliwości celnego wyprowadzenia piłki przez bramkarza czy obrońców. Wraz z Busquetsem byli z łatwością mijani prostymi podaniami. Notował straty w 25., 50., 63. czy 81. minucie. Grał z zaciągniętym hamulcem ręcznym, co bezlitośnie wykorzystała Roma. Jeśli można mówić o pozytywach, to były to ciekawe piłki posyłane do partnera w 52. i 92. minucie... tylko co z tego?

W pierwszej połowie grał za szeroko, co odbiło się, a jakżeby inaczej, na wyprowadzeniu piłki. Przykładem jest strata w 27. minucie. W 4. minucie mógł trochę lepiej przymierzyć. Zaliczył złe dośrodkowania w 11. i szczególnie w 47. minucie - przy mocniejszym dograniu Suarez mógł wyjść sam na sam z Alissonem. W drugiej połowie grał zdecydowanie bliżej środka, ale to i tak nie przyniosło efektu w ofensywie, za to odbiło się to na defensywie - Semedo był często osamotniony na prawej flance.

Złość brała górę, kiedy widziało się takie straty jak w 45. lub w 56. minucie w wykonaniu Iniesty. Do tego strata w środku pola w 15. minucie i ogólnie zbyt wolne tempo gry powodowały, że Don Andres wręcz irytował. Dopiero w 74. minucie zaprezentował pierwsze udane ofensywne zagranie do Messiego. Jeśli to był ostatni mecz Iniesty w Lidze Mistrzów, to szanowany przez (prawie) wszystkich gentelman z Fuentealbilli nie mógł wybrać sobie gorszego i smutniejszego momentu na zejście ze sceny.

Choćby niewiadomo jak wielkim geniuszem był Messi, to i tak pozostanie człowiekiem, a człowiek potrzebuje wsparcia w trudnych momentach. Miał niezły początek - w 4. minucie zaliczył otwierające podanie do Roberto, chwilę później bardzo niecelny strzał z dogodnej pozycji i w końcu, w 6. minucie, dał się wygnać do boku, przez co niecelnie dośrodkował. "W końcu", ponieważ następne minuty rozgrywały się bez udziału Argentyńczyka. Dopiero po trzecim golu dla Romy próbował coś zrobić, czego przykładem jest rajd z 86. minuty i genialne podanie do Suareza w 90. minucie. Można winić Barcę za to, że nie pomogła Messiemu, ale sam Messi nie pozostaje bez winy - jak na piłkarza, na którym opiera się cała gra, pokazywał się po prostu zbyt rzadko.

Największe brawa Suarez może otrzymać za podłożenie się w 38. minucie, czy za przeciąganie gry po drugim golu Romy. Cała reszta była odzwierciedleniem formy Urugwajczyka w ostatnich dniach. Niecelne odegrania (42. minuta), złe decyzje (52. minuta), straty i zblokowany strzał w 90. minucie. To wszystko na co można ostatnimi czasy liczyć w przypadku Suareza.

Zmiana widmo. Brak oceny.

Dośrodkowanie w końcówce, które przeciął Manolas i strata w 89. minucie to wszystko, co zaprezentował Francuz. Wprowadzony na murawę zbyt późno, by zdziałać coś więcej.

O krok od gola w końcówce - ponownie Manolas zablokował dogranie, tym razem Leo. Poza tym nie miał czasu by zdziałać coś więcej.