Pierwsza połowa zapowiadała, że niemiecki golkiper zostanie jednym z bohaterów spotkania. Instynktowna interwencja po strzale głową (7') oraz wygrany pojedynek jeden na jeden (8') to tylko część z jego zasług. Nie ponosił też winy za utratę bramki. Po przerwie był równie pewny siebie aż do 50. minuty, kiedy podjął chyba pierwszą w tym meczu błędną decyzję. Na jego usprawiedliwienie należy jednak dodać, że musiał wybierać i gdyby Ekambi dośrodkował, to dziś pisalibyśmy o niezrównanym instynkcie Niemca. Niestety stało się inaczej, a w kolejnych akcjach Iborra i Bacca także trafili do siatki, całkowicie niwecząc wcześniejsze wysiłki bramkarza Barcelony.

Rozpoczął mecz znakomicie, posyłając wyśmienite podanie prostopadłe do Malcoma, który wyłożył piłkę Coutinho i było 1:0. Później takich popisów już nie oglądaliśmy. Hiszpan starał się wchodzić do środka, pozostawiając skrzydło Malcomowi, ale z upływem czasu takie ustawienie przestało zaskakiwać gospodarzy. Kilkakrotnie spóźniony w obronie (chociażby przy bramce Ekambiego), choć bardzo trudno ocenić, kiedy przekazywano mu krycie, a kiedy po prostu musiał reagować na sytuację boiskową. Brawa za dwa odbiory na połowie rywala (68' i 92'). Na minus pasywna gra w obronie (9' i 69'). W rozegraniu więcej niż precyzyjny (95%).

Występ Francuza to była prawdziwa katastrofa. W żadnym momencie nie przypominał zawodnika, który stanowił o sile obrony Barcelony w poprzednich sezonach. Był powolny i niejednokrotnie mogło się wydawać, że mu się po prostu nie chce (31' czy 40'). Próbował grać na wyprzedzenie, ale uzbierał zaledwie jeden przechwyt i ani jednego skutecznego odbioru. Niech podsumowaniem jego gry będą dwie sytuacje - powrót za uciekającym Baccą przy czwartej bramce dla gospodarzy (nie, to nie było slow-motion) oraz podanie wprost do rywala (8'), któremu pozostało tylko pognać na bramkę ter Stegena.

Wcale nie wyglądał lepiej od Samuela. Chukwueze był dla Clementa koszmarem (8', 15', 19', 27' czy 42') - aż włos się na głowie jeży. Przegrał też wyraźnie pojedynek główkowy z Iborrą (7'), co mogło zakończyć się utratą bramki. Jakby tego było mało - zamieszany przy 2. (zawachanie się przy linii bocznej) i 3. (komunikacja z Vidalem kompletnie zawiodła) bramce rywali oraz złamanie linii spalonego (68'). Miejmy nadzieję, że w parze z Pique odzyska swoje zalety.

W ofensywie radził sobie przyzwoicie (brawa za chociażby prostopadłe podanie w pole karne z 55'), jednak często brakowało go pod własną bramką. Pomimo szybkości i zwrotności zawodził w pojedynkach z Chukwueze. Za postawę z 23. minuty bardziej należy mu się krytyka niż pochwała - co prawda zbił pierwszy strzał rywala na słupek, jednak nie byłoby mowy o żadnym zagrożeniu, gdyby chwilę wcześniej nie złamał linii spalonego przy podaniu. Przy bramce Iborry również zawalił ustwienie, przez co chorągiewka sędziego asystenta nawet nie drgnęła. Zaledwie trzy udane interwencje w defensywie to również mizerna statystyka. Szkoda niewykorzystanej sytuacji z końcówki spotkania - od Jordiego można wymagać pokonania bramkarza w takich okolicznościach.

To było bardzo trudne spotkanie dla Sergio, który nie czuje się najlepiej w tak bezpośredniej wymianie ciosów. Na minus kilka nieudanych interwencji (28', 32') lub ich brak (40'). Do tego głupia strata piłki w 68' - dobrze, że ter Stegen był na posterunku. Z różnym skutkiem próbował przerywać szybkie kontrataki, jednak sześć udanych interwencji to przyzwoity wynik. Podawał celnie (11', 16', 25', 67') i dobrze współpracował z Vidalem. W takich warunkach, przy słabszej formie Arthura, zasłużył na umiarkowaną ocenę.

Waleczny, odważny i skuteczny – nic dziwnego, że jako jedyny z pomocników rozegrał pełne 90 minut. Blisko 90 podań z 95% skutecznością, świetna asysta przy bramce Malcoma i kilka decydujących odbiorów to jego największe zasługi. Gdyby nie Arturo, pomoc Barcelony rozeszłaby się w szwach i zamiast uratowanego w końcówce remisu mielibyśmy kompromitującą porażkę. Takiego Vidala oczekujemy w końcowej fazie sezonu!

Przebywał na boisku przez 73 minuty podobnie jak Busquets, ale wykonał aż 25 podań mniej od Sergio. Nie uczestniczył w grze w takim stopniu, jak nas do tego przyzwyczaił. Brakowało też jego prostopadłych podań i odważnych wejść z piłką w wolne strefy. Na domiar złego praktycznie nieobecny w defensywie (jedna udana interwencja) i czasem zagubiony w środku pola (14'). Tylko celność podań pozostała na zwyczajowo wysokim poziomie. Oczekujemy zdecydowanie więcej.

Jego szybkość pozwala na szukanie rozwiązań, które nie są typowe dla Barcelony Valverde. Już na początku spotkania znakomicie urwał się obrońcom, kończąc akcję asystą o wartości bramki. Chwilę później sam wykończył dośrodkowanie Vidala precyzyjnym strzałem głową. Po przerwie wciąż aktywny, ale zdecydowanie mniej efektywny. Ostatecznie zakończył mecz z aż czterema podaniami kluczowymi i po raz kolejny dał sygnał, że nie można go trzymać na ławce rezerwowych przez kilka spotkań z rzędu.

Obok Vidala był najbardziej walecznym spośród podopiecznych Ernesto Valverde. Oddał pięć strzałów z różnych pozycji. Po jednym z nich piłka wylądowała w siatce, powodując szaleństwo w sektorze kibiców Blaugrany. Szkoda jednak niewykorzystanej sytuacji z 55' - o jeden drybling za dużo. Wykreował trzy dobre okazje, z czego jedna powinna być zamieniona na bramkę przez Coutinho. Bez wątpienia złapał formę i niezależnie od skuteczności daje zespołowi bardzo wiele.

Nim mecz na dobre się rozpoczął, Brazylijczyk miał na swoim koncie bramkę oraz strzał w słupek. Wszystko wskazywało na to, że złapał właściwy rytm, ale ponownie nie wystarczyło sił na choćby godzinę dobrej gry. W pierwszych 45 minutach udowodnił jednak, że szybka, bezpośrednia piłka mu odpowiada i można mieć nadzieję, że w Lidze Mistrzów zobaczymy tę najlepszą wersję Coutinho. Warto podkreślić, że droga Alvaro Gonzaleza po czerwoną kartkę rozpoczęła się żółtym kartonikiem za faul na Brazylijczyku.

Wszedł na boisko i zrobił swoje, choć rywale skomplikowali sytuację. Kolejna piękna bramka z rzutu wolnego oczywiście musi cieszyć, jednak należy zauważyć, że w grze Argentyńczyka brakowało typowej dla niego efektywności. Pojawiła się natomiast frustracja, co zaowocowało żółtą kartką za protesty.

W odróżnieniu od Rakiticia starał się ryzykować, na czym ucierpiała celność jego podań. Dał impuls do bardziej zdecydowanej ofensywy, ale wymiernych efektów nie odnotowaliśmy.

Jego celem było uporządkowanie gry w środku pola, by nie wyglądała, jak w 37', gdzie rywal dostał się pod nasze pole karne w ułamku sekund. Zadanie po części wykonane. Utrzymał wysoką celność podań, nie tracił piłek i pomógł zdominować Villarreal w końcówce spotkania.