Defensywa Barcelony wyglądała zdecydowanie lepiej niż w rewanżowym meczu w CdR, stąd też Marc mógł spokojnie oddychać przez większość spotkania. Strzały piłkarzy Realu nie były wymagające, a gdy robiło się gorąco, to Lenglet albo Pique wyręczali niemieckiego portero. Przy wyprowadzaniu piłki raczej bezbłędny.

W 26’ asystował przy bramce Rakiticia i to jego największy plus, patrząc na ofensywę. W defensywie poradził sobie znacznie lepiej z Viniciusem od Semedo, czego przykładem może być np. wygrany pojedynek 1 na 1 w 68’. By nie było zbyt różowo - zaspał w 56’, a także popełnił kilka strat, których powinien uniknąć (22’ czy 74’). Talizman Barcy w Klasykach zadziałał.

Cały wór udanych interwencji (21!), z których oddzielnie warto wyróżnić  blok strzału Modrica w 22’, który mógł skończyć się bramką. Nie był to jednak absolutnie perfekcyjny mecz Gerarda. W 45’ kompletnie odpuścił Chorwata, który oddał strzał głową, w 65’ złamał linię spalonego, a w 83’ niepotrzebnie zabawił się na wysokości własnego pola karnego, przez co stracił piłkę. W aspekcie wyprowadzania piłki - w porządku. Gdyby nie te chwile momenty słabości, to jak Lenglet, mógł mięć szansę na ocenę „10”. Najlepszy zawodnik według Czytelników.

Francuzowi należy się aplauz za liczne interwencje (było ich aż 17!), spośród których wskazane jest zaakcentowanie na poświęcenie się przy blokowaniu ciałem strzałów Varane'a (13’) i Viniciusa (59’). Brak wyraźnych błędów w defensywie i z jednej strony niezmiernie cieszy, z drugiej sprawił duży ból głowy przy wyborze zawodnika meczu. Choć Pique miał więcej interwencji, to jednak Lenglet miał więcej tych kluczowych. Szkoda sporej liczby strat związanych z niedokładnym wyprowadzaniem piłek, bo tym samym jedynie otarł się o najwyższą możliwą ocenę. Pomimo tego tytuł Zawodnika Meczu wędruje od Redakcji do niego.

Gracze Realu częściej atakowali lewą stroną i środkiem, stąd też Jordi miał mniej pracy w obronie niż jego koledzy. Szczególne brawa należą się mu za przytomne przecięcie trudnej piłki w 45’ oraz bardzo dobrą interwencję w polu karnym w 54’. W ofensywie nie pokazał swoich najlepszych atutów, aczkolwiek gra wzajemna wyglądała co najmniej przyzwoicie. Na minus - brak zablokowanych dośrodkowań w 44’ i 91’.

Bardzo dobry mecz w wykonaniu Chorwata okraszony bramką w stylu „starego” Messiego. W grze do przodu wyglądał pierwszorzędnie, czego przykładem jest dobre podanie z pierwszej piłki do Leo w 5’, prostopadłe zagranie do Roberto w 15’, minimalnie niecelna próba trudnego prostopadłego podania w pole karne w 34’, czy w końcu kluczowe podanie do Suareza w 39’. W defensywie efektownie współpracował z Sergim i zanotował kilka interwencji (68’ czy 84’). Na duży minus - dwie groźne straty (22’ i 59’ - we własnym polu karnym), co musi mieć odzwierciedlenie w ocenie. Mimo tego jeden z trójki najlepszych piłkarzy na boisku.

Bardzo nerwowy początek meczu - strata w środku pola i faul taktyczny na żółtą kartkę już w 2’ meczu. Im dalej w las tym było już lepiej, co przełożył się na jego pracę w destrukcji.  W grze do przodu nie pokazał zbyt dużo, ale zdecydowanie należy docenić genialne prostopadłe podanie do Leo w 57’. Do spółki z Rakiticiem i Arthurem dobrze kontrolował grę w środku pola, jednak ustawienie całej linii pomocy nieraz mogło być lepsze (14’ czy 63’) - przede wszystkim sam Busquets podchodził wtedy za wysoko.

To nie przypadek, że gdy Brazylijczyk wraca po absencji na boisko, to gra Barcelony w środku pola wygląda lepiej. Nieźle czuł się w grze na małej przestrzeni, co pozwalało mu uwolnić się spod pressingu i swobodnie rozgrywać piłkę. Dobrze jego rolę obrazuje sytuacja z 24’, gdzie najpierw rozgrywa futbolówkę do Alby, by chwilę później przenieść ciężar gry do Roberto. Nie można powiedzieć, że nie uczestniczył w grze defensywnej drużyny. Jednak jak to często bywa w jego przypadku ciężko odnotować indywidualne interwencje. Minus za stratę w 29’ oraz nieudane podania, które powinny być dokładniejsze (40’ i 59’).

Zaczynając od standardów jakie dotyczą Argentyńczyka, to brawa należą się mu za liczne, dobre podania, z których oddzielnie warto wyróżnić dwa genialne długie zagrania do Dembele (14’, 35’). Wielka szkoda, że jego strzał z końcówki spotkania nie zdjął pajęczyny z bramki Courtoisa. Do tego brawa za dwa odbiory (35’, 46’). Po drugiej stronie medalu znalazło się kilka strat po nieudanych dryblingach (np. 1’ czy 8’) oraz zmarnowanie dogodnej sytuacji na strzelenie bramki w 19’.

Kolejne dobre zawody ze strony Urugwajczyka. Na samym początku warto zaznaczyć pomoc przy rozegraniu autów (17’, 43’), gdzie Luis w firmowy dla siebie sposób robi przewagę, dzięki czemu drużyna uwalnia się spod ścisłego krycia. Zanotował kilka dobrych podań, z których należy wyróżnić bardzo dobre zagranie górą w pole karne do Messiego w 19’. W 39’ inteligentnie uwolnił się spod krycia, jednak strzał nie sprawił większych problemów bramkarzowi. Bura za straty piłki w łatwy sposób (20’ czy 21’) oraz nieudane zagranie z 25’, które chyba tylko sam Luis mógłby nam wyjaśnić.

Przyzwoity występ Francuza, choć na pewno stać go na więcej. Absolutnie nie można zarzucić mu braku chęci, czego przykładem jest kilka dobrych podań (7’, 11’, 63’). Niemniej jego wkład w akcje ofensywne był prozaiczny. W 57’ oddał płaski i słaby strzał z pierwszej piłki, a w 70’ zamiast uderzenia lepszym rozwiązaniem mogło być podanie do Suareza. Brawa za pracę w defensywie, co przełożyło się na przecięcie podania w 27’ i odbiór piłki w 77’.

Świetna decyzja Valverde, by wpuścić Chilijczyka na ostatnie 20 minut meczu. Przez ten czas, Arturo biegał za dwóch i twardo walczył z graczami Realu. Brawa za udane i zastraszające interwencje (np. 72’, 84’, 88’). Do tego na plus bardzo dobry przerzut do Dembele w 77’ oraz kluczowe podanie do Leo w 93’. Fantastyczna zmiana.

Miał dobre momenty (np. w 93’, gdzie zabawił się z Modriciem), jednak w tak krótkim czasie nie uniknął błędów, jak chociażby strata z 81’. W 92’ zmylił rywala balansem ciała, lecz ostatecznie przegrał pojedynek z bramkarzem. Nie wniósł nic szczególnego.

Zmiana na zabranie czasu.