Niemiec rozpoczął i zakończył mecz błędem. W 1’ przy wyprowadzeniu piłki, z kolei w 90’ wybijając piłkę głową w okolice 25-30 metra - na szczęście oba błędy obyły się bez konsekwencji. Co do właściwej pracy bramkarza, to piłkarze Betisu nie zmuszali  swoimi strzałami Ter Stegena do nadmiernego wysiłku. Przy bramkach rywali bez szans.

To od jego straty w 4’ rozpoczęła się akcja Betisu, która dała gospodarzom rzut karny. W defensywie poprawnie wykonywał swoją robotę (pomijając ośmieszenie przez Fekira w 41’). W ofensywie nie był zbyt widoczny, tyle że nie jest to do końca wina Semedo, ponieważ nie dostawał piłek. Podanie Messiego z 32’ należało do rzadkości, a i tak było mocno niewdzięczne dla przyjmującego. Dodatkowo usprawiedliwia go apatia w grze jego partnera na prawej stronie, czyli Roberto, który kilkukrotnie miał okazję wypuścić Portugalczyka na wolne pole, a tego nie zrobił.

Nie był ostoją defensywy. Przy drugim golu dla Betisu na zbyt wiele pozwolił Fekirowi. Do tego zdarzało mu się źle czytać grę (np. 74’), a także niedokładnie wyprowadzać piłkę (np. strata w 42’). Próżno szukać ważnych interwencji w jego wykonaniu. Można go jedynie pochwalić za niezłą piłkę do Semedo w 66’.

To był podręcznikowy przykład meczu w stylu „z piekła do nieba i z powrotem do piekła”. Po raz pierwszy u Belzebuba Lenglet znalazł sie prokurując rzut karny po zagraniu piłki ręką w 4’. Wydawało się, że Francuz sukcesywnie będzie odkupywał swoje winy, najpierw w niezwykle ryzykowny, ale skuteczny sposób rozpoczynając akcję bramkową Barcy w 8’, a potem zdobywając gola na 3:2. Kiedy wszystko zdawało się iść w dobrą stronę, Francuz upadł po raz kolejny, zarabiając idiotyczną czerwoną kartkę (po dwóch żółtych). Mimo że poważne błędy i zagrania przyczyniające się do zwycięstwa Barcelony niejako znoszą się (remis 2:2), to ocena końcowa zostaje oczko niżej od oceny wyjściowej. Z tego względu, że Lenglet nie odbiegał poziomem od swojego partnera. W 3’ został z łatwością oszukany, zaś  w 13’ zaliczył pusty przelot. Na szczęście Semedo zdążył wtedy z asekuracją.

Daremny występ. W ofensywie kompletnie nie radził sobie z Emersonem... i w ogóle z nikim. Podania wertykalne w jego wykonaniu można policzyć na palcach jednej ręki, a do tego miał problemy z wyprowadzeniem piłki. Miał jednak najwięcej odbiorów z całej linii obrony Barcelony, co nieco ratuje mu ocenę.

Przede wszystkim należy mu się bura za niewykorzystywanie Semedo, który nieraz wybiegał na pozycję. Wystarczyło dostarczyć mu piłkę, jednak Roberto nawet nie próbował tego robić. Do tego notował liczne straty (40’, 51’, 56’, 86’). Miał też szczęście, że sędzia nie pokazał mu drugiej żółtej kartki w 38’. Na plus świetne podanie w tempo do Vidala w 47’ i inteligentne przepuszczenie piłki w 62’. Drugi słaby występ na pozycji prawoskrzydłowego.

Na pewno lepszy występ Busquetsa niż w meczu z Bilbao. Zanotował najwięcej odbiorów w drużynie, strzelił bramkę do szatni i generalnie wyglądał pewnie w swojej grze. 8 strat bierze się z niecelnych podań, po których nie było bezpośredniego zagrożenia dla Barcelony. Dobre zawody.

Oby ten mecz był przełomowy dla De Jonga, jeśli chodzi o jego dyspozycję. Gol w 9’, fantastyczne wyjście spod pressingu w 21’ i bardzo ważny wślizg w 30’, który uniemożliwił przeprowadzenie kontry przez piłkarzy Betisu. Nie był bezbłędny (np. strata w 56’), ale i tak był najlepszym pomocnikiem spotkania po stronie Blaugrany.

Bardzo słaby mecz w wykonaniu Vidala. W 32’ w kompletnie nieodpowiedzialny sposób faulował Fekira - w Hiszpanii z pewnością znaleźliby się sędziowie, którzy nie zawahaliby się pokazać mu czerwony kartonik. Do tego zanotował dwie, bardzo groźne straty, z czego jedna kosztowała gości utratę gola. Słusznie zmieniony.

Hat trick asyst i wszystko jasne. Mógł do tego dorobku dorzucić jeszcze przynajmniej jednego gola. Szczególnie szkoda sytuacji po fantastycznym podaniu Griezmanna w 23’, aczkolwiek w 47’ miał piłkę w takim miejscu, z którego pakował piłkę do siatki wielokrotnie. Poza tym tradycyjnie był motorem napędowym akcji Barcy.

Po meczu można pochwalić Griezmanna za dwie rzeczy - otwierające podanie do Messiego w 23’ oraz ważny powrót w pole karne Barcelony w 84’. Poza tym naprawdę trudno do czegokolwiek się odnieść w grze Francuza, ponieważ był de facto poza nią.

Jego wejście uruchomiło lewą flankę, co przełożyło się na tworzenie większego zagrożenia pod bramką Betisu (2 kluczowe podania). Przykładem może tu być akcja w 62’, kiedy Alba świetnie dograł do Leo. W defensywie również na plus - w 92’ świetnie przeczytał grę i przeciął podanie.

Nie miał tak spektakularnego wejścia jak w meczu z Bilbao. Prawdę mówiąc nie wyróżnił się ani pozytywnie, ani negatywnie, stąd ocena wyjściowa.

Grał za krótko.