Trudno powiedzieć, czy Ter Stegen byłby w stanie wyjąć strzał Mertensa, gdyby ruszył się z miejsca. Z jednego ujęcia kamery strzał wydawał się nie do obrony, a z innego wcale Niemcowi daleko do piłki nie było. Pewne za to jest, że dzięki jego interwencjom w 61' i 63' Barca wywiozła remis z San Paolo. Tytuł Zawodnika Meczu musi zatem trafić w jego ręce.

Zdecydowanie za rzadko dawał możliwość rozciągnięcia gry w ataku pozycyjnym. Było to kluczowe przy tak zagęszczonym środku pola, o czym świadczy fakt, że wystarczyło jedno dobre podłączenie się, by zanotować asystę. Poza tym miał sporo strat przy pasywnej grze (np. 7’ i 39’), zaś w defensywie zamiast fajerwerków były niewypały, gdyż Semedo dwukrotnie poszedł na raz (40’ i 84’). O ile przy pierwszej sytuacji miał dużo szczęścia, że rywal nie zabrał się z piłką, o tyle przy drugiej było już groźnie pod bramką Ter Stegena. Na plus przerwanie akcji Napoli w 16’ oraz asysta, która podwyższa mu ocenę. Generalnie rozegrał mierne zawody.

Dwukrotnie łatwo dał się ograć (20’ i 61’), z czego po przegranym pojedynku w 61’ Insigne oddał niebezpieczny strzał na bramkę Barcelony. Na korzyść jego ocenie działa wślizg w 15’, kończący akcję przeciwnika. Poza tym był drugim piłkarzem w Barcy pod względem liczby kontaktów z piłką, co dużo mówi o wydajności kolegów Pique grających wyżej od niego.

Głównie musiał asekurować nieporadnego Firpo (np. 36’). Nie był jednak bezbłędny w swojej grze, ponieważ wychodząc do Milika w 63’ powinien zrobić to znacznie agresywniej. Zamiast tego podszedł do Polaka jak pies do jeża, dzięki czemu ten mógł bez przeszkód podać do Callejona, który łaskawie nie wykorzystał 100% sytuacji. Poza tym poszedł na raz w 86’ przy kontrze Napoli. Na koniec należy wspomnieć, że był trzecim piłkarzem Barcelony pod względem liczby kontaktów z piłką.

Tak jak Semedo - pasywny w ataku pozycyjnym. Poprzez niemal zerowy ruch w ofensywie nie dawał kolegom argumentów do rozciągnięcia gry. Do tego doszedł katastrofalny w skutkach błąd w 30’, kiedy to po jego stracie padł gol dla gospodarzy. Trzeba jednak uczciwie zaznaczyć, że miał najwięcej odbiorów z całej linii obrony Barcy, a także zanotował kluczową interwencję w 17’. Mimo wszystko ocena za ten mecz nie może być za wysoka.

Mało można napisać na temat występu Rakiticia. Przed taką gęstwiną, jaką stworzyli piłkarze gospodarzy, da się uratować jedynie ruchliwością oraz perfekcyjnie opanowaną techniką użytkową, a to nigdy mocnymi stronami Chorwata nie było. Brak z jego strony regularnego wychodzenia po piłkę, inicjatywy, nawet niecelnych przerzutów, które może jakoś pobudziłyby boki obrony. Bezpłciowy występ.

Z jednej strony genialne otwierające podanie do Semedo, który następnie asystował przy golu Griezmanna, oraz najwięcej odbiorów w drużynie. Z drugiej cała masa strat, z których jako najgorszą można wybrać tą prowadzącą do „setki” Callejona (63’). Co do liczby kontaktów z piłką i tego, że miał ich najwięcej, to raczej nie dziwi, tym bardziej przy tak grającym rywalu. Kolejny, trudny do oceny mecz Busquetsa.

Po stronie gości mniej kontaktów z piłką od Holendra miał jedynie Ter Stegen i Griezmann, tak więc naprawdę niewiele można powiedzieć na temat jego występu. Racja, Napoli mocno zagęściło środek, ale nie dało De Jongowi w pakiecie betonowych butów. Nie dość, że przeszedł obok meczu, to jeszcze słabo zachował się przy dwóch kontrach Barcelony (71’ i 81’). Gdyby nie zła sytuacja kadrowa, to kto wie, czy De Jong nie odpocząłby dłuższy czas od gry, ponieważ jego ostatnie występy nie bronią się w żaden sposób.

Szorował czterema literami murawę San Paolo. Do tego jako jedyny, obok Messiego, ryzykował, szukał luki w murze Napoli. Inną sprawą była słaba skuteczność jego prób, choć na obronę Vidala należy napisać, że miał zaledwie jednego partnera do gry. Niestety, cały dobry obraz, który pozostawiał po sobie Chilijczyk, został zamazany przez głupio zarobiono czerwoną kartkę. Przez nią jeszcze bardziej osłabił i tak już słabą kadrowo Barcelonę przed rewanżem.

Przez cały mecz Leo próbował znaleźć formułę na tak skomasowaną drużynę gospodarzy, ale gdy wrogów kupa, to i Hercules... wiadomo.  Przez to oraz przez brak inicjatywy u kolegów z drużyny (z wyjątkiem Vidala) nie oceniono zbyt surowo liczby strat Argentyńczyka, aczkolwiek bura i tak należy mu się za dwie źle rozwiązane kontry (27’ i 41’).

Liczba kontaktów z piłką taka sama jak Ter Stegena mówi  wszystko o udziale gry Francuza we wtorkowym meczu. Z drugiej strony trzeba go pochwalić za iście zabójczą skuteczność. Griezmann wystrzelał wszystkie kapiszony w meczu z Eibarem, a na Napoli przygotował już ostrą amunicję, którą wystarczyło odpalić tylko raz. Jego gol może okazać się bardzo ważny w kontekście walki o awans do 1/4 finału. Gdyby dołożył do tego większy udział w ataku pozycyjnym, to i ocena byłaby wyższa.

Niezła zmiana. Na pewno wykazał się większymi chęciami od De Jonga i Rakiticia razem wziętych. W 71’ dobrze pociągnął kontrę, jednak Holender postanowił wszystko zepsuć. W 87’ zabrakło mu tego, czym charakteryzował się jego poprzednik z numerem „8” w koszulce Blaugrany - szybkości reakcji i wizji. Mógł wyłożyć piłkę niepilnowanemu Messiemu w polu karnym. Zamiast tego strzelił wysoko nad bramką.

Grał za krótko.

Grał za krótko.