Co wyprawiał Niemiec przy wyprowadzaniu piłki, można pozostawić bez komentarza. Zresztą i tak ocena za ten mecz wyrazi więcej niż tysiąc słów. Niemniej nie można całej winy zrzucać na barki Ter Stegena. Nie jest to próba usprawiedliwiania portero Barcy, po prostu trzeba przyznać, że bohater tego opisu znalazł na boisku partnerów do takiej „gry” w środkowej części boiska - kilka słupów soli ubranych w koszulki Blaugrany. Dodatkowo można przyczepić się do Niemca o niepotrzebne wyjście poza pole karne w 52’, przy którym staranował Pique. Przy bramce dla Bilbao bez szans.

Szkoda, że jego występ w ofensywie ograniczył się do jednego podłączenia w 7’, kiedy to inteligentnie wycofał piłkę w okolice 15. metra od bramki Basków.  Poza tym mało było go w grze. Momenty, w których odnotowano jego boiskową działalność, to 11’, kiedy wrzucił Busquetsa na minę niechlujnym podaniem, co skończyło się stratą w środku pola. Do tego 27’, kiedy naprawił błąd Rakitica i odebrał piłkę na połowie Basków, i w końcu 37’, gdy najpierw zaliczył pusty przelot w polu karnym Barcelony, a potem poszedł „na raz” przy linii bocznej. Sprawiał wrażenie przygaszonego w tym spotkaniu.

Popełniał błędy, jak chociażby strata przy wyprowadzaniu piłki w 6’, łatwe odpuszczenie Williamsa w 23’ czy przegrany pojedynek na skrzydle „1 na 1” w 72’, ponownie z napastnikiem Athleticu, który ostatecznie kosztował Pique żółtą kartkę. Niemniej miał swoje momenty w postaci dwóch ważnych interwencji w polu karnym Barcy (8’ i 69’) i to one poprawiają ocenę końcową.

Tak jak Pique, jego gra nie była krystaliczna, ale też nie była zła. Francuz zanotował jedną ważną interwencję w 59’. Na minus zasługuje przegrany pojedynek główkowy z Williamsem i tym samym dopuszczenie do strzału w 81’, a także 15 (!) strat, co jak na stopera jest zatrważającą liczbą.

W mecz wszedł trochę zaspany, gdyż w 3’ źle odczytał tor lotu piłki i choć ta go minęła, to ostatecznie udało mu się zażegnać niebezpieczeństwo. W 34’ zanotował kluczową interwencję we własnym polu karnym. Z kolei w 67’ najpierw przyspieszył akcję swoim podaniem do Griezmanna (zablokowany strzał De Jonga), a chwilę potem świetnie się podłączył... i zaskoczył chyba wszystkich - mógł wystawić piłkę Messiemu jak na tacy, jak to robił dziesiątki razy, ale tym razem postanowił mocno zagrywać wzdłuż bramki. Na domiar złego futbolówka zeszła mu z nogi. Miał sporo strat, ale żadna z nich nie była groźna. Poza tym wiązały się one głównie z niedokładnością podań przy próbach przyspieszenia akcji. Z czysto piłkarskiego punktu widzenia to nie był zły mecz Alby.

Dalej nie widać u De Jonga choćby przebłysków jego dobrej formy. Zero ruchu w momencie rozpoczynania gry przez Ter Stegena oraz kilka prostych strat (dwukrotnie w 4’, 55’ i 65’). Bura należy się Holendrowi szczególnie za popsucie sytuacji w 57’, która powinna skończyć się bramką dla Barcelony. Na plus można zapisać dwa odbiory na połowie Bilbao (16’ i 38’) i wejście w tempo do dośrodkowania Griezmanna w 67’ - wszystko zrobił poprawnie, tyle że obrońca zachował się wtedy znakomicie, blokując strzał.

A oto chyba największy ze wspomnianych słupów soli w czwartkowym spotkaniu. Fakt, wychodził po piłkę w okolicę własnej szesnastki, ale nie zmuszał rywala, czy to na plecach, czy będącego w sąsiedztwie, do przesunięcia się o choćby metr. Jest zatem jednym z odpowiedzialnych za tragiczne wyprowadzanie piłki przez Barcelonę z własnej połowy. Do tego można dołożyć dwie groźne straty w środku (8’ i 50’) i przede wszystkim gol samobójczy, który wyrzucił Blaugranę z rozgrywek Pucharu Króla.

W trakcie meczu można było odnieść wrażenie, że to Rakitić skłócił się z Ter Stegenem, a nie Messi, ponieważ większość podań Niemca była kierowana właśnie do Chorwata, a były to podania bardzo niewdzięczne dla przyjmującego. Poza tym Ivan dał o sobie znać w 7’, kiedy niepotrzebnie trącił piłkę od Semedo (Fati mógłby wtedy uderzać z pierwszej piłki na bramkę Basków), w 27’, kiedy dwukrotnie stracił futbolówkę w okolicach środka pola, a także przy zejściu z murawy. W skrócie - kolejny słup soli ubrany w trykot Barcy.

Roberto mógł zostać wystawiony na prawym skrzydle z tego względu, by zablokować lewą stronę gospodarzy. Pierwszym argumentem popierającym tę tezę jest to, że wyszedł on, a nie Griezmann. Drugim jest zejście z boiska lepszego od Roberto w tamtym spotkaniu, czyli Fatiego. Trzecim jest bardzo głębokie ustawianie się naszego piłkarza renesansu. Athletic starał się szybko rozrzucać grę na skrzydła i tam szukać przewagi, ale dzięki obecności Roberto akcje Bilbao ich lewą flanką należały do rzadkości. Zatem jakiś bonus do oceny za wywiązanie się ze swoich zadań wypada przyznać. Jest on jednak niewielki ze względu na mocno minimalistyczne podejście, ograniczające się do destrukcji poczynań rywali. Dwie akcje oskrzydlające w 60’ i 70’, nawet jeśli jedno z nich powinno się skończyć asystą, to zdecydowanie za mało. Barcelonie brakowało prawej flanki, a on był tego głównym winowajcą. Co więcej, w żaden sposób nie wspomógł drużyny przy wyprowadzaniu piłki.

Na pozycji „fałszywej 9” był osamotniony, brakowało mu partnerów do gry, dlatego Messi próbował licznych akcji indywidualnych. Niestety nie były one skuteczne - przedarcie się w 5’ i podanie do Fatiego to rodzynek. Poza tym próbował rozmontować defensywę Basków błyskotliwymi podaniami i te siały większe spustoszenie - świetna piłka do Semedo w 7’ oraz w 60’ do Roberto. Wydawać by się mogło, że Barca ma Athletic na widelcu, i wtedy Messi otrzymał piłkę, którą wiele razy pakował w takich sytuacjach do siatki. Nie tym razem. Leo nie został bohaterem, nie wykorzystał stuprocentowej sytuacji, a chwilę później to Bilbao wyszło na prowadzenie i znalazło się półfinale Pucharu Króla. Życie. Kończąc na problemach Barcelony z wyjściem z własnej połowy, to od czasu do czasu cofał się głębiej po piłkę, jednak mógł robić to częściej.

Pomimo fizycznych braków i niewielkiej liczby kontaktów z piłką, to o dziwo radził sobie co najmniej nieźle. W 5’ przejął piłkę od Messiego, ale nieczysto w nią trafił. Dwie minuty później został zmuszony do kombinowania po obcierce Rakitica i prawie mu wyszło. Prawie, bo obrońca zablokował piłkę lecącą do bramki. W 46’ realizator spotkania zakochał się w wyjściu Fatiego spod pressingu trójki rywali, gdyż chyba nawet samobójcza bramka Busquetsa nie doczekała się tylu powtórek. Na minus proste straty w 16’ i 41’ (oczywiście było ich więcej, ale te rzuciły się w oczy), zbyt długie zwlekanie z podaniem do obiegającego go Alby w 53’, a także mały udział w grze. Prawda, ma 17 lat i nie można oczekiwać, że będzie na swoje barki brał grę pierwszej drużyny, ale mógł wykazać się większą inicjatywą, widząc olbrzymie problemy swoich kolegów z wyprowadzeniem piłki. Generalnie tragedii nie było.

O dobrej zmianie można byłoby mówić w przypadku Griezmanna, który grał blisko Messiego i dał opcję szybszego rozegrania piłki przed polem karnym Bilbao. Poza tym widać było, że Francuz nieźle czuje grę, czego przykładem jest 67’, kiedy dał dobrą piłkę w pole karne do De Jonga. Cały obraz „dobrej zmiany” zepsuła zmarnowana stuprocentowa sytuacja w 70’. Jakie konsekwencje to przyniosło - każdy wie.

Po jego wejściu środek zaczął odżywać. Pierwszy kontakt z piłką i od razu przyspieszył akcję posyłając górną piłkę do Roberto w 70’ - powinno to zakończyć się asystą drugiego stopnia. W 88’ ponownie zrobił różnice podaniem do Messiego, który nie wykorzystał wykreowanej przez Arthura sytuacji. Na niewielki minus zasługuje łatwo zarobiona żółta kartka (mógł szybciej oddać piłkę). Patrząc jednak na całokształt, to Brazylijczyk dał fantastyczną zmianę. Tym samym zasłużył na tytuł Zawodnika Meczu od Redakcji.

Grał za krótko.