Forma Niemca nadal jest wysoka, po raz kolejny wybronił kilka trudnych piłek i śmiało można powiedzieć, że był bohaterem spotkania, utrzymując Barcelonę w grze do końcowych minut. Przy straconych golach nie miał zbyt wiele do powiedzenia. Wielka szkoda, że nie dał rady zatrzymać Barelli, miał piłkę na rękawicy, ale strzał Włocha był zbyt silny. Warto wyminieć zatrzymanie w sytuacji sam na sam Dumfriesa, czy interwencje na refleks po odbiciu piłki od Pique.

Na grafice przedmeczowej wychowanek był ustawiony na prawej obronie, w praktyce jednak grał wyżej i bliżej centralnej osi boiska, a nawet często jako partner Lewandowskiego w ataku. Należy wyróżnić go za przytomną asystę do Dembele oraz niezły strzał sprzed pola karnego, niestety, wprost w Onanę. W defensywie jednak był zazwyczaj spóźniony, niedokładny oraz źle ustawiony jak chociażby w 25 minucie, gdzie akcję celnym strzałem kończyli goście.

Ciężko ocenić grę Erica w tym spotkaniu. W dużej mierze wywiązywał się ze swoich zadań aż przyszły karygodne błędy, które doprowadziły niestety do straty bramek. Amatorskie wręcz zachowanie przy golu Lautaro, spóźniony i źle ustawiony przy trafieniu Gosensa. Wydaje się, że bez solidniejszego partnera obok Hiszpan nagle traci swoją pewność siebie i wiele ze swoich atutów. Plus za doskonałą asystę do Lewandowskiego, która wciąż daje matematyczne szanse na awans do dalszej fazy turnieju.

Nie ma sensu wymieniać błędów Gerarda w tym spotkaniu, każdy, kto oglądał jego "popisy", doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Po obiecującym spotkaniu z Celtą i olbrzymim doświadczeniu Hiszpana w meczach o najwyższą stawkę, kibice mogli oczekwiać wprowadzenia spokoju w przetrzebioną kontuzjami defensywę. Niestety zawiódł na całej linii.

Kiedy tylko mógł naprawiał błędy kolegów i zaczliczył kilka pewnych interwencji w defensywie. Gorzej wyglądała gra do przodu, gdzie więkoszość jego dośrodkowań była po prostu słaba. Zdołał jednak zaliczyć aż 3 kluczowe podania. Wyglądał najsolidniej w całej formacji i akurat do Hiszpana nie można mieć większych pretensji.

Barcelona stworzyła sobie wiele sytuacji, ale żadna z nich nie była zasługą Gaviego. Pomocnikowi jak zwykle nie można było odmówić walki, pressingu czy zadziorności, niestety jego akcje nie przekładały się na realne zagrożenie bramki Onany. Zaliczył bardzo niebezpieczną stratę w 28 minucie, po której Dumfries oddawał groźny strzał i nie upilnował Barelli przy pierwszym golu dla Interu. Sam Xavi wściekał się przy linii bocznej po jednym z fatalnych zagrań Hiszpana, gdy dośrodkował wyraźnie poza linię końcową. Czasami za duża motywacja działa wręcz odwrotnie i w tym meczu chyba mieliśmy tego przykład.

Po raz kolejny zawiódł w wielkim meczu. To on w nonszalancki sposób stracił futbolówkę przed golem na 1-2. Błąd, który moglibyśmy wybaczyć juniorowi, ale nie tak doświadczonemu zawodnikowi. Miał też udane zagrania, szczególnie w pierwszej połowie, gdzie kilka razy odbierał wysoko piłę przeciwnikom. W ogólnym rozrachunku jednak występ ten nie może zostać uznany za pozytywny. Kapitanowi zabrakło również charakteru i odpowiedniej mentalności, żeby pokierować drużyną, a jego pomeczowa wypowiedź do znudzenia przypominała wszystkie inne po poprzednich blamażach europejskich. Gdyby tak Xavi zdecydował się na zmiany kilka minut wcześniej...

Goście byli bardzo zamknięci, pomimo tego Pedri znajdował przestrzenie do ataku. Był najbardziej kreatywnym graczem, ale w decydujących momentach zawsze czegoś brakowało. Przede wszystkim kluczowych podań i celnych przerzutów. Do odnotowania akcja z drugiej połowy zakończona zbyt słabym strzałem i sytuacja z końcówki pierwszej połowy, gdzie nie zdołał dobić strzału i przegrał starcie z Onaną.

Mogliśmy zobaczyć bardzo zmotywowanego Dembele. Cały mecz pressował, wchodził w pojedynki (w większości przegrane), oddawał strzały i pobudzał partnerów. Oprócz strzelonego gola dorzucił 3 kluczowe podania, mogła się też podobać akcja, w której celnie uderzał zza szesnastki. Pod koniec spotkania wkradły się nerwy i złość, a co za tym idzie - głupie faule i dyskusje z rywalami. Kibice krytykowali Francuza za brak dogrania do Fatiego, który stanąłby oko w oko z Onaną. W tamtej sytuacji Francuza uratował jednak spalony. Wierzy w siebie i swoje możliwości i parnetrzy często szukają go na boisku. Oby to przełamanie dobrze wpłynęło na jego formę w dalszej części październikowego
maratonu.

Napastników rozliczamy przede wszystkim z bramek i w tym aspekcie Robert nie zawiódł. Pomimo tego, że większość meczu miał problemy z dochodzeniem do dogodnych sytuacji, a piłka wyjątkowo nie chciała się go słuchać (słabe przyjęcia i przerzucone dośrodkowania), należy jego występ ocenić lepiej niż dobrze. Może gdyby więcej dośrodkowań w kierunku Polaka było tak precyzyjnych, jak to od Erica Garcii, nasz snajper mógłby zdziałać jeszcze więcej. Brawa za dogranie do Raphinhii w 36 minucie.

Chwała Brazylijczykowi za akcję bramkową, bo miał w niej olbrzymie zasługi. Po swojej stronie był bardzo osamotniony, wiele razy próbował wchodzić w pojedynki, które w najlepszym wypadku kończyły się rzutem rożnym. Raphinha nie miał jednak zbyt dobrze ułożonej stopy i większość dośrodkowań była zagrana na pierwszego defensora rywali i nie stanowiły one żadnego zagrożenia, poza sytuacją z 9 minuty, gdzie celnie główkował Lewandowski. Podobnie niecelnie uderzał w niezłej sytuacji z 36 minuty. Brawa też za kilka efektownych powrotów na pełnym biegu i pracę w pressingu.

Wychowanek nie zrobił różnicy. Unikał starć fizycznych i pojedynków szybkościowych. Można go pochwalić za celne uderzenie. Szeroka kadra Barcelony miała być jej siłą w tym sezonie, jednak rzadko kiedy rezerwowi wnoszą coś pozytywnego po wejściu na boisko.

Jego wejście zdynamizowało cyrkulację piłki po boisku. Widzieliśmy zaangażowanego, skupionego i szybkiego Holendra, który sprawnie przenosił ciężar gry na połowę przeciwnika. Na wyróżnienie zasługuje szczególnie akcja z końcówki meczu, gdzie w ciągu kilku sekund przetransportował futbolówkę spod jednego pola karnego pod drugie. De Jong w tym sezonie jako jeden z nielicznych daje impuls po wejściu na boisko z ławki rezerwowych. 

Młodzian miał za zadanie rozruszać jeszcze bardziej boczne strefy boiska. Pomimo swojej szybkości nie miał łatwego zadania z Dumfriesem i nie stanowił wartości dodanej dla gry drużyny. W obronie nie popełnił błędów.

Po wejściu Francka wydawać by się mogło, że drużyna zyska siłę i równowagę. Stało się dokładnie odwrotnie. Były zawodnik Milanu nie przypominał siebie z boisk Serie A, do tego wprowadził niepewność w rozegraniu i wychodzeniu spod własnej bramki. Często podawał za plecy, za lekko i niedokładnie.

Wszedł na boisko w 81 minucie i przez cały pozostały do końca meczu czas zaliczył dokładnie jedno podanie. Szokująca statystyka, niestety nic więcej nie można napisać o jego grze.