Lamine Yamal: Barça to klub, w którym wszyscy o tobie mówią

Lamine Yamal wziął udział w zgrupowaniu reprezentacji Hiszpanii, które ma miejsce w Las Rozas. Dziennik Marca przeprowadził obszerny wywiad z młodym piłkarzem. Zapraszamy do zapoznania się z nim.

Marca: Jakie to uczucie być tutaj w wieku 16 lat, przeskakując wszystkie kategorie drużyny narodowej?

Lamine Yamal: Tak, mogłem grać w niższych kategoriach. Jestem bardzo zadowolony z zaufania, jakim mnie obdarzono. W końcu pominąłem prawie wszystkie etapy treningowe w drużynie narodowej. Bycie tutaj to luksus.

Co mówią ci, którzy byli twoimi kolegami z drużyny podczas twojej krótkiej przygody w młodzieżowej reprezentacji narodowej?

Rok temu byłem tutaj po coś zupełnie innego. Grałem z nimi w U15, w U16, a teraz jestem już z pierwszą drużyną. Wyobraź to sobie.

Czy jesteś świadomy wszystkiego, co ci się przydarzyło w ciągu tych miesięcy?

Rozumiem to, ale staram się nie myśleć o tym za dużo, ponieważ w końcu, kiedy o tym myślisz, kiedy najbardziej się martwisz, pojawiają się problemy. To są rzeczy, których nie powinno się mieć w głowie.

Pytamy cię o dzieciaki stąd, z drużyny narodowej, ale co z twoimi przyjaciółmi z sąsiedztwa? Co ci mówią?

Cóż, to jest trudniejsze do przyswojenia. W końcu z nimi żyjesz tym, co dzieje się każdego dnia, oglądałem z nimi mecze Barçy, Mistrzostwa Europy w centrum handlowym, Mistrzostwa Świata... A teraz mnie tam widzą.

Jesteśmy tutaj zrelaksowani, spokojnie rozmawiamy na boisku. To właśnie przekazujesz swoją grą, spokój.

Staram się, aby to bardziej przypominało moje życie, które jest proste. Siedzieć z przyjaciółmi, jakby nic się nie działo.

Czy możesz nadal prowadzić normalne życie ze swoimi przyjaciółmi?

Tak. W moim sąsiedztwie nadal mogę to robić. Są przyzwyczajeni do widywania mnie w mojej okolicy.

A kiedy ludzie mówią: spójrz, jest Lamine Yamal, co o tym myślisz?

Nic, widzieli mnie przez całe życie i jesteśmy do tego przyzwyczajeni.

Czy nadal grasz w piłkę nożną w parku?

Gram z przyjaciółmi. Małe gierki i takie tam.

Czy zauważyłeś, że ludzie szepczą, gdy cię rozpoznają?

Tak. Kiedy przechodzę obok, a oni się odwracają. Tak, tak, to widać.

Czy czujesz się bardzo zakłopotany w takich sytuacjach?

Właściwie to trochę tak.

Czy potrafisz dobrze się bawić w takiej atmosferze jak ta na Metropolitano, czy na Montjuïc przeciwko Napoli?

Chodzi tylko o myślenie, że grasz w ostatniej 16 Ligi Mistrzów. Trzeba wyjść na boisko, aby dobrze się bawić.

Czy trzeba mieć bardzo mocną głowę, żeby myśleć w ten sposób mając zaledwie 16 lat?

Tak, bo w końcu cały stadion ogląda twój mecz. Barça to klub, w którym wszyscy o tobie mówią. Musisz myśleć tylko o tym, że to mecz i starać się nim cieszyć.

Czy kiedykolwiek myślałeś, że możesz mieć przed sobą 20 lat profesjonalnego futbolu?

Tak, myślałem o tym. Zatrzymuję się i mówię, co będę robił, gdy będę miał 26 lat i będę na szczycie od dziesięciu lat?

W twojej szatni są koledzy dwa razy starsi od ciebie. Patrzysz w górę i widzisz Gündoğana, Lewandowskiego, Ter Stegena...

Dwa lata temu oglądałem ich w telewizji lub chodziłem na boisko, aby zobaczyć, jak grają. To niesamowite.

Jak ważny jest Xavi w tym, czego doświadczasz?

Bardzo ważny, ponieważ w końcu on zabiera mnie na treningi, sprawia, że debiutuję w pierwszej drużynie, daje mi ciągłość w pierwszej drużynie. To on daje pewność siebie młodszym zawodnikom.