Bojan Krkić Senior: Raphinha byłby świetnym lewym obrońcą? Dla mnie tak

Niecodzienne opinie i sytuacje w środowisku Barcelony są na porządku dziennym. Tym razem swoim zdaniem podzielił się Bojan Krkić Senior, który regularnie pisze felietony dla katalońskiego Sportu. Co wymyślił ojciec niespełnionego talentu Blaugrany? Oto najciekawsze fragmenty jego tekstu.

Bojan Krkić Senior: „Zazwyczaj młody piłkarz na poziomie juvenilu (do 19 lat) ma już swoją, preferowaną pozycję, na której będzie grał. Podczas gry w szkółce niektórzy byli chętni do zmian i słuchania swoich trenerów, którzy potrafili przedefiniować miejsce, w którym powinni znajdować się na boisku, zwracając uwagę na ich charakterystykę: techniczno-taktyczną, fizyczną i przede wszystkim personalną. [...]

W czasach Dream Teamu z wielkim Johanem Cruyffem widzieliśmy przypadki Goikoetxei, którego zakontraktowano jako prawego skrzydłowego z Osasuny. Holender przemianował go na prawego obrońcę, gdzie osiągnął swoją najlepszą wersję. Pozycja Miquela Ángela Nadala również została zmieniona: z środkowego pomocnika na prawo-środkowego obrońcę. Wiedza Cruyffa sprawiła, że zostali topowymi zawodnikami na innej pozycji niż nominalna”.

Krkić Senior wymienia kolejne przykłady piłkarzy znanych z hiszpańskich boisk, którzy na przestrzeni swojej kariery zmieniali pozycję, a raczej to ich trenerzy wyciągali z nich to, co najlepsze w nie aż tak oczywistych miejscach na boisku. Mówi o Sergio Busquetsie (z ofensywnego na defensywnego pomocnika), Jordim Albie (z środkowego pomocnika na lewego obrońcę), Lucasie Vázquezie (z prawego skrzydłowego na prawego obrońcę), Marcosie Llorente (z ofensywnego pomocnika, przez prawego pomocnika aż do prawego obrońcy), Carlesa Puyola (z środkowego pomocnika, przez prawego obrońcę, na środek defensywy) oraz Sergiego Roberto (z środkowego pomocnika na prawego obrońcę). 

Teraz przejdźmy do sedna, czyli akapitu, który został podpisany zmianami, które proponuje sam Krkić Senior:

„Giuliano Simeone to bardzo dobry prawy skrzydłowy, ale być może byłby lepszy jako topowy prawy obrońca, biorąc pod uwagę jego zdolności do biegania, agresywność w pojedynkach, szybkość i wytrzymałość. Do tego ambicję, charakter zwycięzcy i intensywność na ostatnich metrach. Gdybym był Diego Simeone, to przedefiniowałbym jego pozycję.

Mbappé to topowy piłkarz? Bardziej jako środkowy napastnik, czy lewy skrzydłowy? Camavinga to lepszy środkowy pomocnik, czy lewy obrońca? Fede Valverde lepiej wygląda jako interior, defensywy pomocnik, czy prawy obrońca? Pau Cubarsí to topowy stoper. Myślę, że byłby również świetnym piwotem! Raphinha to doskonały skrzydłowy. A jako ofensywny pomocnik? Byłby znakomitym lewym obrońcą w futbolu, w którym pozycje się rozmywają? Dla mnie tak!

Ferran Torres nie zdołał przebić się do pierwszego składu Barcelony jako skrzydłowy czy napastnik. A jako prawy obrońca? Patrząc na to, że jest szybki, wie jak przejmować piłki, odbudowywać pozycję, dobrze wygląda w pojedynkach jeden na jeden i, przede wszystkim, pasuje fizycznie do wymagań tej pozycji. Byłby zawodnikiem pierwszej jedenastki? Co myślicie?

W piłce nożnej nazywa się to uniwersalnością piłkarza. Wszyscy, a zwłaszca ci utalentowani, to mają. Ale trzeba znaleźć dla zawodnika idealną pozycję, na której będzie czuł się komfortowo i na której będzie mógł grać swój najlepszy futbol. To sprawia, że piłkarz jest znany z innej strony przez innych, a przede wszystkim samemu poznaje siebie. Trafić z pozycją gracza, to sprawić, że cieszy się grą i to jest podstawą dla codziennej poprawy. Bakero grał jako skrzydłowy już jako profesjonalny zawodnik, ale w Barçy brylował i triumfował jako ofensywny pomocnik. 

Niestety, wielu nie miało tyle szczęścia w karierze, nie mogli się aż tak cieszyć grą i dojść do bycia bardziej rozpoznawalnymi przez to, że nie zostali ustawieni na swojej najlepszej pozycji. Mimo tego że mieli więcej jakości i talentu niż inni, taki, w tym wszystkim, jest futbol”.