"Klub - paranoja"

Poniżej prezentujemy dokładne tłumaczenie felietonu Ivana San Antonio, który ukazał się na łamach dziennika Sport. Autor w mocnych słowach opisuje sytuację Realu Madryt i jego prezesa Florentino Péreza, kreśląc obraz klubu jako "starego zrzędy" oderwanego od rzeczywistości.

Ivan San Antonio: "Real Madryt stał się starym zrzędą, który żyje w gniewie na świat, bo nie jest w stanie pogodzić się ze zmianami, jakie w nim zachodzą. To starzec tęskniący za przeszłością, przekonany, że kiedyś było lepiej. Real Madryt to Clint Eastwood w Gran Torino – człowiek żyjący w izolacji, przekonany, że cała ludzkość spiskuje przeciwko niemu. Gdyby nie to, że potęga Królewskich jest ogromna i klub wciąż ma zdolność zastraszania swojego otoczenia (Walt Kowalski wymachujący karabinem), mógłby nawet budzić odrobinę litości u najbardziej empatycznych.

Real Madryt jest dziś żywym odbiciem swojego prezesa, Florentino Péreza, który trzyma klub jako zakładnika własnych paranoi. Udało mu się wmówić madridismo, że toczy krwawą wojnę ze wszystkimi i przeciw wszystkim: UEFA, RFEF, LaLigą, CTA, CSD... Raport sędziowski skierowany do FIFA jest oklaskiwany przez większość jego medialnego otoczenia, które zamiast cokolwiek kwestionować, przytakuje zgodnym chórem w rytm wyznaczany przez swojego duchowego guru – lidera sekty, w której rozszalało się zbiorowe szaleństwo. Jego skargi, lamenty i kampanie wymusiły zmianę w strukturze Komitetu Technicznego Arbitrów, a także w systemie wyznaczania, karania sędziów, a nawet w VAR-ze.

I nawet to wydaje się niewystarczające. Tuby propagandowe wciąż tłuką każdego, kto nie wyznaje wiary florentinistycznej, wykrzykując Negreira! Negreira! wznosząc ramiona z otwartymi dłońmi i przewracając oczami. Dosłownie. Nikt w jego otoczeniu nie potrafi wnieść odrobiny rozsądku w ten obłęd, a Real Madryt z każdym dniem żyje coraz dalej od rzeczywistości. Każda zmiana, każdy ruch, który nie został podyktowany przez przywódcę sekty, staje się podejrzany w umyśle kogoś, kto czuje się prześladowany.

Błąd przy wyrzuceniu Huijsena – drobiazg niemal niedostrzegalny w systemie arbitrażowym żyjącym w strachu – służy jako dowód na wszystkie teorie spiskowe. Barça od lat patrzy z osłupieniem na te brednie, ale już nie jest w tym sama, bo odjazd jest tak oczywisty, że przekroczył granice. De Zerbi powiedział to głośno po tym, jak jego Olympique Marsylia poległ na Bernabéu przez wymyślony rzut karny w polu karnym jego drużyny. Ale nie tylko on: Benatia, Carragher czy Payet to kolejne głosy, które po nowym europejskim skandalu przerwały milczenie. Podczas gdy w Hiszpanii medialne uwięzienie nie pozwala na sprzeciw, na poziomie kontynentalnym lamenty starego zrzędy obrażonego na świat odbierane są jako ponury żart, który rzeczywistość obnaża bez cienia uśmiechu. Wręcz przeciwnie".