Oceny za zwycięstwo z Realem Madryt w finale Superpucharu

Nie miał w tym meczu być może jakiś spektakularnych interwencji, ale z nim w bramce drużyna gra po prostu pewniej, a kolejne sytuacje rywali nie kończą się straconymi bramkami. Vinicius przerwał jego znakomitą passę bez straty gola, ale nieomal i tego strzału nie zdołał zatrzymać. Ma chyba w rękawicach jakieś magnesy, bo ciężko inaczej wytłumaczyć obie sytuacje Realu z doliczonego czasu drugiej połowy, które bez problemu wyłapał.

Nie miał łatwego zadania. Real atakował rzadko, ale właściwie tylko jego stroną, gdzie nie zawsze mógł liczyć na wsparcie Yamala czy Rashforda. Osamotniony nie radził sobie z doskonale dysponowanym Brazylijczykiem i często przegrywał z nim pojedynki, jak chociażby ten przy akcji na 1-1. To on przegrał pojedynek główkowy z Huijsenem przy golu na 2-2. To z jego strony również poszły dwie kluczowe piłki w samej końcówce. Na plus kluczowe podanie do Yamala, które powinno skończyć się asystą.

Z politowaniem oglądałem obrazki pomeczowe i gesty Cubarsiego w kierunku trybun. Był jednym z najsłabszych piłkarzy na boisku i po takim występie raczej powinien zachować większą pokorę. Nie upilnował Viniego i Gonzalo jeszcze przy stanie 0-0, którzy dochodzili do dobrych pozycji strzeleckich. Ustawienie przy bramce Brazylijczyka było fatalne, dużo wcześniej powinien skrócić dystans, ponieważ Eric zdążył pokryć Gonzalo. Innym razem nieatakowany za krótko wybił piłkę, która trafiła wprost pod nogi rywala. To dopiero 18 letni chłopak i brakuje mu doświadczenia, cieszmy się, że zdobywa je wygrywając kolejne trofea.

Był niemal wszędzie. Poza dwoma błędami w wyprowadzeniu piłki grał bardzo pewnie. To on oddał pierwszy strzał po rzucie rożnym, który zdołał głową zablokować Carreras. Wiele razy powstrzymywał rozpędzonych rywali, robiąc to czysto. Kiedy nie dało się inaczej przytomnie faulował. Ruszył też mocno w obronie Pedriego, za co dostał od sędziego żółty kartonik. Dał z siebie wszystko i został zmieniony z powodu olbrzymiego już zmęczenia.

Praktycznie bezrobotny. Przeciwnicy, jak można się było tego spodziewać atakowali wyłącznie przeciwną stroną. Naprzeciwko siebie miał Valverde, który nie jest typowym obrońcą, a mimo to nie zdecydował się na chociażby jeden drybling. W ofensywie próbował podłączać się na obieg, ale rzadko dostawał piłkę. Występ bez historii.

Nie był to tak imponujący występ jak w półfinale, ale Fermin dołożył swoją cegiełkę do tego tryumfu. To on przechwycił bezpańską piłkę od Rodrygo i błyskawicznie uruchomił Raphinhę przy bramce na 1-0. Mnóstwo biegania i pracy w pressingu, a kiedy nie dawał rady, to faulował rywala. Wielka szkoda, że nie udało mu się złapać Gonzalo w końcówce pierwszej połowy, ale i tak brawa za podjęcie takiej próby, rywale po prostu kopią z całej siły w podobnych sytuacjach.

Do 90 minuty był to nawet bardzo dobry mecz Holendra. Zaskoczył mnie swoimi ofensywnymi wypadami. Wywalczył rzut rożny, dał się sfaulować tuż przed polem karnym i świetnie rozrzucił piłę do Kounde, który podawał płasko do Yamala. W drugiej połowie spuścił nieco z tonu, dał się wyprowadzić arbitrowi z równowagi (odgwizdane faule widmo na Viniciusie, czy brak kartek za faule na nim) i zakończył ostatecznie z zasłużonym i pechowym wykluczeniem. Osłabiło to ekipę w końcówce i dodało Realowi wiatru w żagle. Ostatecznie nie miało to dla ekipy przykrych konsekwencji.

Zaczął bardzo kiepsko dwukrotnie podając fatalnie, ale z minuty na minutę miał coraz większą kontrolę nad meczem. Wiele odbiorów, świetne podanie w uliczkę do Lewego i “wywalczona żółta” kartka na Asensio. Po końcowym gwizdku padł z wycieńczenia, ale Barcelona potrzebowała jego umiejętności w końcówce, gdzie niemal nie oddawał piłki przeciwnikowi.

Wydaje się, że niższa ocena od kibiców jest wynikiem olbrzymich oczekiwań wobec tego przebojowego 18 latka. Patrząc tylko na liczby można dostrzec olbrzymią jakość w kreacji Hiszpana. Kluczowe podania do Raphinhi czy Fermina to klasa sama w sobie. Do tego zagrał dużo skuteczniej w dryblingu naprzeciwko Carrerasa niż w poprzednim Klasyku. Oczywiście sufit Lamine’a jest znacznie wyżej i dalej czasami zbyt nonszalancko podchodzi do pewnych boiskowych sytuacji, jednak to był dobry mecz w jego wykonaniu.

Robert cały czas pokazuje swoją wielką klasę. Nie miał łatwego zadania, był osamotniony na właściwie 3 stoperów przeciwnika. Mimo tego wystarczył ich jeden moment dekoncentracji i od razu padł z tego gol, nieprzeciętnej zresztą urody. Dostał jeszcze jedną dobrą piłkę od Yamala, ale źle ją przyjął i został powstrzymany przez Tchuameniego. Wykonał dobrze swoje zadania taktyczne i ustąpił miejsca bardziej wybieganemu Ferranowi.

Brawa za asystę, bura za zmarnowanie kilku innych akcji. Już minutę po wejściu mógł znacznie lepiej podać do Raphy. W końcówce raziła bierność w obronie i ulga jaką dał po sobie zobaczyć przy nietrafionej sytuacji Carrerasa. W takich momentach bronić powinna cała drużyna, szczególnie rezerwowy z zapasem świeżych sił.

Wszedł w konkretnym celu, żeby podtrzymać, a może nawet ożywić pressing. Do tego miał swój udział w zwycięskiej bramce i potrafił kilka razy zagrać kombinacyjnie.

Mógł zamknąć mecz, ale wydawać by się mogło, że im więcej miejsca i czasu ma na boisku tym gorsze decyzje podejmował. Kilka razy się urwał i zagroził bramce przeciwnika, ale podobnie jak u Olmo jego bierność w obronie mogła nas kosztować rzuty karne. Ten aspekt jest do natychmiastowej poprawy.

Grał za krótko

Grał za krótko, chociaż to on niepewnie interweniował, po czym piłka wylądowała na stopie Carrerasa, na szczęście jej kolejny przystanek był w rękach Joana Garcii.