Raphinha: Uważam, że zasługiwałem na Złotą Piłkę

Raphinha udzielił wywiadu dziennikarce Isabeli Pagliari w programie „A Guest and a Half” na kanale SofaScore. Piłkarz Barcelony ocenił w nim, że zasługiwał na zdobycie Złotej Piłki za poprzedni sezon. Opisał też swoje relacje z Hansim Flickiem i opowiedział, że Carlo Ancelotti go zaskoczył.

O Złotej Piłce: „Byłem rozczarowany, bo oczekiwałem więcej, że będę przynajmniej w pierwszej trójce. Wiem, że bardzo trudno jest wygrać, bo Liga Mistrzów wiele znaczy w tej nagrodzie. Rozumiem, że wpływało na to wiele rzeczy, których nie mogę kontrolować. Mogę powiedzieć, że jestem bardzo zadowolony z sezonu, jaki rozegrałem, a indywidualna nagroda nie wymaże tego, co zrobiłem”.

Na jakiej pozycji by się umieścił: „Siebie postawiłbym na pierwszym miejscu. Rozumiem to tak, że indywidualna nagroda nie może opierać się na jednych rozgrywkach. Bazując na tym, myślę, że zasłużyłem, żeby być pierwszym, biorąc pod uwagę, co dałem przez ten sezon, tytuły, które zdobyłem, liczby, które wykręciłem, i wszystko, co dałem drużynie na boisku. Uważam, że na nią zasłużyłem. Ponieważ to nagroda, która praktycznie bazuje na jednych rozgrywkach, Dembélé zasłużył na zwycięstwo, zwłaszcza że potem też miał spektakularny sezon. Lamine Yamal również miał spektakularny sezon”.

Kto byłby drugi?: „Stawiam na moją drużynę – Lamine lub Pedri”.

Wpływ Hansiego Flicka: „To osoba, która praktycznie sprawiła, że miałem najlepszy sezon w karierze, która pozwoliła mi na rywalizację o nagrody indywidualne. Pozwolił mi znów zrozumieć moje miejsce w futbolu, zrozumieć siebie jako osobę. Wiele z tego, co wydarzyło się w poprzednim sezonie i co dzieje się teraz, jest dzięki niemu. Był osobą, która uwierzyła we mnie, gdy nikt tego nie zrobił, nawet ja sam. Więc mogę mu tylko podziękować za wszystko, co dla mnie zrobił, za to wszystko, co się dzieje”.

Pocieszanie trenera po jednym z meczów: „Myślę, że był zły z powodu czerwonej kartki dla asystenta, ale też trochę z powodu postawy zespołu. Starałem się go uspokoić, mówiąc, że wrócimy, a na ten moment najważniejsze było zwycięstwo drużyny, co osiągnęliśmy. Nasze relacje nie są wymuszone, rozwijały się z biegiem czasu, to efekt wzajemnego uczucia i coś naturalnego. To zaufanie, jakie zbudowaliśmy i wolność, jaką stworzyliśmy, w której możemy przyjść do siebie pogadać o czymkolwiek”.

O pracy z Carlo Ancelottim: „Bardzo mnie zaskoczył, pozytywnie. Nie miałem z nim dużego kontaktu poza momentami, gdy graliśmy przeciwko sobie. To, jak pracuje, jak działa jego sztab, jak potrafi być blisko zawodników i starać się ich rozumieć… To podobne do Flicka. Myślę, że po jego przybyciu zaczęliśmy znów się odbudowywać. robi ogromną różnicę”.

Cele: „Zdobycie teraz Superpucharu [zapewne rozmowa była nagrywana wcześniej – przyp. red.], ponowne wygranie trzech krajowych rozgrywek – Superpucharu, LaLigi, Pucharu Króla, zdobycie Ligi Mistrzów i mistrzostwa świata. Musisz pracować z takimi celami, nie ma innego wyjścia. Gram w takich zespołach jak Barcelona i moim zdaniem najlepsza drużyna narodowa na świecie… Takie muszą być główne cele. Jeśli twoim głównym celem jest udział w turnieju i «zobaczymy, co się wydarzy», jesteś w złym miejscu”.

Zostanie trenerem: „Nie ma takiej opcji. Ponieważ uważam, że bycie trenerem, na przykład naszym, gdy gramy o coś, jest bardzo wymagające. Przychodzisz wcześniej niż wszyscy, wychodzisz później... hotel dzień przed meczem... często musimy wrócić dzień później w zależności od lotniska, więc nie zostajemy w domach. Dla mnie na teraz jest to bardzo skomplikowane. Jako trener musisz tam być przed zawodnikiem, wychodzisz po nim. Musisz przygotowywać sesje treningowe, mecze, więc praktycznie twoje życie to praca. Myślę, że to nie jest fair wobec rodziny, przyjaciół. Uważam, że to musi być wypośrodkowane. Życie trenera jest bardzo wymagające. Są ludzie, którzy to lubią, nie osądzam tego, ale osobiście nie myślę o tym, żeby zostać szkoleniowcem”.