W przedostatniej kolejce LaLigi FC Barcelona pokonała 3:1 Real Betis. Z czego zapamiętamy to spotkanie?
1. Twierdza Barcelona
Barcelona wygrała tę ligę przede wszystkim meczami na własnych stadionach. I warto podkreślić liczbę mnogą, bo sezon Blaugrany był prawdziwą stadionową odyseją. Drużyna Hansiego Flicka zaczynała rozgrywki na Estadi Johan Cruyff, później przez pewien czas grała na Estadi Olímpic Lluís Companys, aż wreszcie wróciła na Spotify Camp Nou. Niezależnie od miejsca efekt pozostawał ten sam — kolejne zwycięstwa.
Barça została pierwszą drużyną, która wygrała wszystkie 19 ligowych meczów u siebie, a z biegiem miesięcy było widać, jak ogromną przewagę daje jej atmosfera odbudowującego się Camp Nou. Szczególnie od momentu pełnego otwarcia drugiego pierścienia i regularnych ponad 60-tysięcznych frekwencji stadion znowu zaczął przypominać dawną twierdzę. W LaLidze nikt nie wywiózł stamtąd nawet punktu, a jedyną domową porażką Barcelony od powrotu na Camp Nou pozostaje mecz z Atlético w Lidze Mistrzów. Poza tym? Komplet zwycięstw i stadion, który znów stał się realną przewagą sportową.
2. Puzzle w pomocy
Mecz z Betisem był przypomnieniem, że samo wystawienie czterech świetnych pomocników obok siebie nie gwarantuje jeszcze idealnego funkcjonowania drużyny. Hansi Flick postawił na tercet Pedri – Bernal – Gavi, a przed nimi momentami operował także Fermín, który coraz częściej wygląda jak awaryjna opcja na lewe skrzydło w kolejnym sezonie. Problem w tym, że choć Hiszpan niewątpliwie daje energię i pressing, to w tej roli nadal nie wygląda naturalnie ani szczególnie błyskotliwie.
Jeszcze ciekawszy był jednak przypadek Gaviego. Przez obecność Bernala i Pedriego został ustawiony wyżej niż zwykle i momentami sprawiał wrażenie piłkarza trochę zagubionego między liniami. Najlepszą wersję Gaviego oglądamy raczej wtedy, gdy może uczestniczyć w budowaniu akcji bliżej własnej bramki, agresywnie doskakiwać do rywali i wspierać rozegranie, a nie funkcjonować jako najbardziej ofensywny z pomocników. Problem dla niego jest jednak taki, że właśnie tam robi się dziś największy tłok. Do podobnej roli aspirują przecież Frenkie de Jong i Marc Bernal, a nawet potencjalne odejście Marca Casadó niewiele tutaj zmienia. W kolejnym sezonie rywalizacja o miejsce obok Pedriego może być jedną z najciekawszych historii całej kadry Flicka.
3. Niezmordowany Raphinha
W przypadku Raphinhi jego największa wada jest jednocześnie jego największą zaletą. Brazylijczyk po prostu nie umie grać na pół gwizdka. Niedawno przekonał się o tym boleśnie podczas meczu reprezentacji Brazylii, gdy w spotkaniu towarzyskim doprowadził się do urazu przez swoją intensywność i agresywny pressing. Wtedy mogliśmy narzekać, że niepotrzebnie ryzykuje zdrowiem w meczu bez znaczenia dla kadry kosztem kluczowej końcówki sezonu Barcelony.
Problem dla samego Raphinhi polega na tym, że on najwyraźniej potrafi funkcjonować tylko w jeden sposób. Wczoraj, mimo że mistrzostwo było już zdobyte, sezon rozstrzygnięty, a mundial za pasem, znowu biegał jak człowiek opętany. Pressował stoperów Betisu, wracał pod własne pole karne, doskakiwał do każdej piłki i momentami wyglądał tak, jakby grał finał Ligi Mistrzów, a nie mecz bez większej stawki. Z perspektywy sztabu medycznego pewnie można łapać się za głowę, ale z perspektywy kibica trudno tego nie docenić. Bo niezależnie od formy czy decyzji boiskowych jedno przy Raphinhi jest pewne — on zawsze zostawia na murawie wszystko.
4. To ostatnia niedziela...
W cieniu oficjalnego pożegnania Roberta Lewandowskiego pojawiało się wczoraj jeszcze jedno pytanie: ilu zawodników rozegrało swój ostatni mecz na Camp Nou w barwach Barcelony? Kandydatów jest zaskakująco wielu. Marc Casadó pojawił się na murawie dopiero w końcówce, zmieniając właśnie Lewandowskiego, Marcus Rashford nie podniósł się nawet z ławki, Roony Bardghji dostał tylko krótki epizod, a przecież w kontekście potencjalnych ruchów transferowych przewijają się też nazwiska Julesa Koundé czy Alejandro Balde.
To wszystko pokazuje, że Barcelonę może czekać bardzo gorące lato. Flick ma już fundament drużyny, ale jednocześnie kilka pozycji wciąż wydaje się otwartych, a sytuacja finansowa klubu prawdopodobnie wymusi trudne decyzje. Wczoraj dało się momentami wyczuć atmosferę końca pewnego etapu — nawet jeśli oficjalnie pożegnano tylko jednego piłkarza, może się okazać, że w praktyce żegnaliśmy ich wielu.
5. Tak żegna się legendy
Najważniejsze wydarzyło się już po końcowym gwizdku. Robert Lewandowski został pożegnany jak prawdziwa legenda klubu i trudno było nie odnieść wrażenia, że kibice Barcelony czekali na taki moment od bardzo dawna. Ostatnie lata były pod tym względem brutalne. Odchodzili kapitanowie i symbole wielkiej ery, ale okoliczności regularnie odbierały im piękne momenty. Gerard Piqué praktycznie nie dostał pełnoprawnego pożegnania przed mundialem, Sergio Busquets i Jordi Alba zniknęli w cieniu ostatniego meczu na starym Camp Nou, a Leo Messi przez chaos, pandemię i dramatyczny kontekst swojego odejścia w ogóle nie miał okazji pożegnać się z kibicami na stadionie.
Wczoraj było widać, jak bardzo wszystkim brakowało takich chwil. Szpaler od kolegów, podrzucanie do góry, przemowa, obecność rodziny i pełne emocji Camp Nou — wszystko było dokładnie takie, jakie powinno być. Bez przesady, bez sztucznego przeciągania, ale jednocześnie z poczuciem, że klub naprawdę docenia jednego z największych piłkarzy swojej epoki. I chyba właśnie dlatego to pożegnanie tak poruszyło kibiców. Bo było nie tylko końcem historii Lewandowskiego w Barcelonie, ale też symbolicznym odzyskaniem czegoś, co klub po drodze utracił — umiejętności żegnania swoich wielkich postaci w odpowiedni sposób.
Trudno też oprzeć się wrażeniu, że nawet jeśli Robert Lewandowski więcej nie zagra już dla Barcelony, to jego relacja z klubem raczej się tutaj nie kończy. Patrząc na sposób, w jaki został pożegnany, bardzo łatwo wyobrazić sobie Polaka nadal obecnego wokół Barcelony także po zakończeniu kariery.
Gracias, Lewy!
Komentarze (9)