Czas na zmiany? Tak, ale nie rewolucję

Hiszpańskie media oddają Ronaldinho za darmo, Laporta szuka zastępcy Rijkaarda, ale w oficjalnych wywiadach wszystkiemu zaprzecza. Bez wątpienia w Barcelonie zapowiada się najgorętsze lato transferowe od tego w 2003 roku. Przez ostatnie dwa sezony, forma Barçy niczym matematyczna sinusoida, najpierw rośnie by potem gwałtownie spadać na łeb na szyję. Poprzedni rok bez żadnego znaczącego trofeum: przegrane Klubowe Mistrzostwa Świata, przegrany Superpuchar Europy, odpadnięcie w Lidze Mistrzów na etapie 1/8 finału, katastrofalna porażka w półfinale Pucharu Króla i na koniec przegrany na własne życzenie tytuł mistrza Hiszpanii. W tym roku Rijkaard i spółka mieli odbić się od dna, ale zanosi się na powtórkę z rozrywki. Wprawdzie w lidze mają 4 punkty straty do Realu, ale tutaj może być różnie, a w Lidze Mistrzów ćwierćfinał z Schalke.

Cules z całego świata martwi jednak postawa zespołu, bo forma w wielu spotkaniach pozostawia wiele do życzenia. Wydaje się, że Franka Rijkaarda po prostu przerasta już zadanie i nie potrafi ogarnąć całej sytuacji. Nie będę rozwlekał się nad przyczynami tych niepowodzeń, bo czynniki mogły być różne, ale konieczne są zmiany. Dyskusje nad pożegnaniem się z Holendrem są co raz częstsze, zrozumiałe i słuszne. Celowo jednak użyłem słowa "pożegnanie", a nie "zwolnienie", bo to daje pewną różnicę. Zwolnić można kogoś, kto okazał się niewypałem w danej dziedzinie i nie uzyskał oczekiwanych rezultatów, a czy Rijkaardowi można to zarzucić? Nie, bo w ciągu pięciu lat wraz z prezesem Laportą i sztabem wielu innych ludzi, stworzył drużynę magiczną i przywrócił jej dawny blask. Dwa tytuły mistrza kraju, długo oczekiwany triumf w Lidze Mistrzów to najważniejsze tytuły w tym czasie. Jak jest obecnie wszyscy widzą, dlatego nie należy zwolnić Rijkaarda tylko podziękować mu za współpracę. Swoją kartę w historii zapisał, dla klubu zrobił wiele i choćby dlatego należą mu się słowa uznania.

Co dalej? Przychodzi nowy trener - tego tematu nie poruszam, bo materiału jest na cały nowy artykuł, więc szybko przeskoczę ten etap. Po zmianach w sztabie szkoleniowym nastąpią zmiany kadrowe zespołu, ale tutaj musi być zachowany pewien umiar. Rewolucja, to będzie naturalna śmierć dla tej drużyny co dobitnie pokazał przykład rywali zza miedzy. Zapewne urażę wielu fanów brazylijskiego talentu Ronaldinho, ale jego czas w Barcelonie się już kończy. Zawodnik nieprzeciętny i jego nazwisko jeszcze długo oprawione złotymi literami, widnieć będzie w historii klubu. Również jemu Barça zawdzięcza wiele i nie można tego pomijać, ale wcale nie zdziwiłbym się gdyby opowieść hiszpańskich mediów się sprawdziła. Być może i w nowym klubie odnajdzie dawny blask i znów będzie brylował na światowych boiskach, czego z całego serca życzą mu wszyscy kibice, ale osobiście już nie wierzę w ten powrót na Camp Nou. Razem z nim pewnie odejdzie jeszcze kilku weteranów boiskowych, u których widać pewne znudzenie futbolem w stolicy Katalonii: Thuram, Zambrotta, Edmílson czy Deco to tylko przykłady, którym nie można się dziwić, bo zdobycie niemal wszystkiego co jest do wygrania, nie działa mobilizująco - aczkolwiek tego ostatniego może chyba zatrzymać tylko przyjście Jose Mourinho na Camp Nou.

Kogo na ich miejsce? Kandydatów jest sporo, a każdy ma swoich faworytów. Odpowiem krótko: młodych, utalentowanych i głodnych sukcesów. Nie trzeba być specem piłkarskim by dostrzec, że siłą napędową Barçy stają się jej wychowankowie. Tutaj jednak zaczyna się zadanie całego klubu by wybrać tych najlepszych, który będą najlepiej pasować do zespołu. Cały ten zabieg kiedyś musiał nastąpić i takie są prawa piłki nożnej. Trzeba jednak pamiętać, że wszystkim tym, którzy opuszczają/opuścili Barcelonę należy się szacunek za to co zrobili dla klubu, a nie wieszanie psów za końcowe niepowodzenia. Tylko całokształt jest jedynym i właściwym wyznacznikiem danej osoby.

[źródło: własne]