Gdzie są dzisiaj gwiazdy Dream Teamu? (1)

makaj

15 września 2011, 22:03

Na długo przed erą Rijkaarda i Guardioli, pierwsze trofeum Ligi Mistrzów w historii klubu zdobył zespół ochrzczony mianem Dream Teamu, prowadzony przez Johana Cruyffa. 20 maja 1992 roku Barcelonie wreszcie udało się zdobyć ten wspaniały puchar. Przegrane z Benfiką oraz Steauą Bukareszt poszły w zapomnienie, gdy na Wembley Barça pokonała Sampdorię 1:0. Dzięki bramce Ronalda Koemana w 112. minucie meczu ekipa ze stolicy Katalonii po raz pierwszy sięgnęła po Puchar Mistrzów. Od tego czasu minęło 19 lat, a zawody są obecnie znane pod nazwą Liga Mistrzów.

Rzućmy okiem, co stało się z piłkarzami, którzy wywalczyli tamto trofeum. Ibrahim Ayyub dowiedział się, co robią obecnie gwiazdy tamtych czasów.

Podstawowa jedenastka londyńskiego finału:

Andoni Zubizarreta, Albert Ferrer, Ronald Koeman, Nando, Juan Carlos, Josép Guardiola, Eusebio Sacristán, José Maria Bakero, Michael Laudrup, Julio Salinas, Christo Stoiczkow.

Andoni Zubizaretta

Zubizaretta to pierwszy bramkarz Dream Teamu, z którym wygrał cztery ligowe tytuły. W meczu z Sampdorią zachował czyste konto, co pozwoliło Barcelonie sięgnąć po Świętego Graala europejskiego futbolu. Jednak jego ostatni mecz w bordowo-granatowej koszulce wypadł fatalnie: Dream Team poległ w 1994 roku w finale Ligi Mistrzów aż 0:4 z AC Milanem. Po tym wydarzeniu jeszcze przez cztery sezony występował w Valencii, zanim przeszedł na emeryturę. Jest rekordzistą pod względem występów w lidze hiszpańskiej (622 mecze) oraz kadrze Hiszpanii.

Po zawieszeniu butów na kołku, popularny Zubi został komentatorem: najpierw dla RNE w 1998 oraz dla TVE w sezonach 1999/2000 i 2000/2001, gdzie komentował mecze Champions League. W 2001 roku został zatrudniony na stanowisku dyrektora sportowego Athletiku Bilbao, gdzie zwolniono go po trzech latach pracy. Był związany z komentowaniem Ligi Mistrzów dla RTVE, a obecnie jest konsultantem projektu Make A team, organizowanego przez konsorcjum biznesowe Inmark Group. Poza tym pełni oczywiście funkcję dyrektora sportowego FC Barcelony.

Albert Ferrer

Albert Chapi Ferrer był prawym obrońcą zwycięskiej drużyny. Zaczynał karierę w młodzieżowych drużynach Barcelony, do której powrócił w 1990 roku z rocznego wypożyczenia do CD Tenerife. Został w stolicy Katalonii osiem lat i sięgnął wraz z kolegami po Puchar Mistrzów, Puchar Zdobywców Pucharów, 5 tytułów Mistrza Hiszpanii oraz 3 Puchary Króla. W 1998 przeszedł do Chelsea, a po 5 latach gry w stolicy Anglii postanowił zakończyć karierę. Obecnie komentuje mecze dla takich telewizji jak TV3, La Sexta czy Sky Sports News. W październiku został trenerem holenderskiej ekipy Vitesse Arnhem, ale po fatalnym sezonie drużyna zajęła 15. miejsce i Ferrer musiał pożegnać się ze swoimi piłkarzami. Miejmy nadzieję, że z powrotem będziemy mogli go oglądać w programie Sky o nazwie Revista de la Liga.

Ronald Koeman

Holender przeszedł do Barcelony z PSV Eindhoven w 1989 roku. Występował na pozycji "atakującego obrońcy" i jest znany jako jeden z najlepszych egzekutorów rzutów wolnych i karnych, jak również jako strzelec wspaniałych bramek z dystansu, jak na przykład

w meczu z Porto.

Kibice zapamiętali go jednak jako strzelca jedynej bramki w finałowym spotkaniu o Puchar Mistrzów - trofeum, którego brakowało w katalońskim muzeum. Fani pożegnali do w 1995 roku. Odszedł do Feyenoordu, gdzie po dwóch latach zawiesił buty na kołku.

Koeman nie rozstał się z futbolem, stając się trenerem. W 1998 był asystentem Guusa Hiddinka, prowadząc z nim reprezentację Holandii na francuskich Mistrzostwach Świata. Pierwszą samodzielną funkcję objął w roku 2000, chwytając stery Vitesse. W 2001 przeniósł się do Ajaksu Amsterdam, z którym dwukrotnie sięgnął po krajowe mistrzostwo. W sezonie 2005/2005 pracował w Benfice Lizbona, która w ćwierćfinale Ligi Mistrzów została pokonana przez Barcelonę. W kolejnym sezonie prowadził PSV Eindhoven, zastępując na stanowisku Hiddinka i wygrywając mistrzostwo Holandii. Rok później Koeman pracował już w Valencii, gdzie udało mu się zdobyć Puchar Króla. W 2009 zastąpił Louisa Van Gaala na stanowisku trenera AZ Alkmaar, ale posadę utrzymał jedynie przez 16 meczów. Od lipca obecnego roku pracuje jako dyrektor sportowy Feyenoordu Rotterdam.

Nando

Fernando Muñoz García spędził w Barcelonie dwa lata, występując na pozycji środkowego obrońcy. Przybył na Camp Nou w 1990 roku, a po finale na Wembley przeniósł się do Realu Madryt, następnie zaś do Espanyolu. W 2001 roku zakończył karierę z powodu kontuzji. Niestety, nie jest już związany ze światem futbolu. Cieszy się emeryturą w Sevilli, parając się obrotem nieruchomościami.

Juan Carlos

Juan Carlos Rodríguez Moreno, znany jako Juan Carlos, dołączył do Barcelony przed sezonem 1991/1992 z Atlético Madryt. Był obrońcą, który mógł występować zarówno na lewej, jak i prawej stronie boiska. Finał z Sampdorią rozpoczął w pierwszym składzie, ale trzy lata później, w finale z Milanem, nie usiadł nawet na ławce rezerwowych. Postanowił odejść, spędzając rok w Valencii, a karierę zakończył w Realu Valladolid, klubie, w którym się wychował.

Po przejściu na emeryturę występował w autonomicznej reprezentacji Kastylii-Leon, a od 2005 roku piastuje funkcję prezesa "Stowarzyszenia Weteranów" Realu Valladolid. W 2002 prowadził z ławki rezerwowych w jednym meczu piłkarzy Kastylii-Leon.

Josép Guardiola

Co więcej można powiedzieć o członku Dream Teamu, Josépie Guardioli? Po swojej wielkiej karierze w Barcelonie występował w Romie, Bresii, katarskim Al-Ahli oraz meksykańskim Dorados de Sinaloa, gdzie zakończył karierę.

W 2006 roku Guardiola zrobił sobie rok przerwy, by w 2007 powrócić jako trener Barcelony B. Uzyskując promocję do Segunda División B, zaoferowano mu wymarzoną posadę trenera pierwszej drużyny, po odejściu Franka Rijkaarda wraz z końcem sezonu 2007/2008. Guardiola stał się pierwszym trenerem w historii, który w pierwszym roku pracy zdobył tryplet: mistrzostwo i puchar kraju oraz Ligę Mistrzów. Został również jednym z nielicznych, którym udało się wygrać najcenniejsze trofeum w europejskim futbolu jako piłkarz i trener. Zdobył już 12 pucharów, wyprzedzając Johana Cruyffa w klasyfikacji najbardziej utytułowanych trenerów w historii Barcelony. Guardiola sięgnął po trzy tytułu ligowe, dwa puchary Ligi Mistrzów, trzy Superpuchary Hiszpanii, dwa Superpuchary Europy, Puchar Króla oraz Klubowe Mistrzostwo Świata.

Eusebio Sacristán

Eusebio dołączył do Barcelony z Atlético przed sezonem 1988/1989. W czasie pobytu na Camp Nou wygrał cztery kolejne mistrzostwa kraju, Puchar Zdobywców Pucharów i oczywiście Puchar Mistrzów. Następnie grał w Celcie Vigo i Valladolid, gdzie w 2002 postanowił zakończyć karierę.

Wrócił na Camp Nou jako asystent Franka Rijkaarda i wspólnie z Henkiem Ten Cate pomogli Holendrowi poprowadzić zespół do dwóch z rzędu mistrzostw kraju oraz pucharu Ligi Mistrzów. Został zwolniony wraz z odejściem Rijkaarda; przez rok pracował jako trener Celty Vigo. Obecnie zmienił Luisa Enrique na stanowisku trenera Barcelony B.

José Maria Bakero

José Maria Bakero opuścił Real Sociedad w 1988 roku, przenosząc się do Barcelony. W stolicy Katalonii pozostał aż do sezonu 1996/1997. Jako ofensywny pomocnik był ważnym ogniwem ataku Dream Teamu. Z Barceloną zdobył Puchar Mistrzów, dwa Puchary Króla, dwa Puchary Zdobywców Pucharów oraz cztery tytuły mistrza kraju. Później grał jeszcze rok w meksykańskim Veracruz, po czym zakończył karierę.

Do Barcelony powrócił w roli asystenta Llorença Serry Ferrera (Barcelona B), później został mianowany pomocnikiem Van Gaala w pierwszym zespole. Następnie wrócił do Meksyku, gdzie trenował Pueblę, ale z powodu kiepskich wyników został zwolniony w trakcie sezonu.

Po powrocie do Europy, Bakero pracował jako doradca sportowy w Rządzie Katalonii. Udzielał się również w mediach, będąc ekspertem podczas meczów. W 2005 roku został trenerem Málagi B, ratując ją przed spadkiem. W sierpniu 2006 roku powrócił do Sociedad, gdzie najpierw pracował jako dyrektor sportowy, później zaś jako trener, ponownie ratując drużynę przed degradacją. W kolejnym sezonie, z powodu słabych wyników, został zwolniony ze stanowiska i objął, jako asystent Koemana, funkcję trenera Valencii. Byłym Barcelonistom nie szło tam najlepiej, dlatego też nie zagrzali tam miejsca na dłużej.

Po tych niepowodzeniach Bakero postanowił przenieść się do Polski. Najpierw prowadził warszawską Polonię, obecnie zaś jest trenerem Lecha Poznań, z którym w minionym sezonie zajął 5. miejsce w lidze polskiej, a obecnie plasuje się w czołówce tabeli.

Michael Laudrup

Jednym z najlepszych graczy, którzy występowali w FC Barcelonie oraz ogólnie na hiszpańskich boiskach, był Michael Laudrup. Duńczyk to zarazem sprawca jednego z największych zawodów w historii klubu. Do stolicy Katalonii przeszedł w 1989 roku z Juventusu Turyn i był wspaniałym ogniwem przedniej formacji, razem z Amorem, Bakero i Guardiolą. Wygrał z klubem cztery kolejne mistrzostwa kraju oraz Puchar Mistrzów. Niestety, z powodu konfliktu z Johanem Cruyffem musiał opuścić drużynę, nie grając nawet w finale z Milanem w 1994 roku. Niektórzy mówią, że powodem złych stosunków między nimi był związek Duńczyka z córką Cruyffa.

Następnie Laudrup wprawił w osłupienie kibiców Barcelony, przenosząc się do madryckiego Realu. Tam zdobył swój piąty z rzędu tytuł mistrzowski, odbierając tym samym Barcelonie berło najlepszej drużyny w Hiszpanii, które dzierżyła przez cztery sezony. Później Laudrup występował jeszcze w japońskim Vissel Kobe oraz Ajaksie Amsterdam, a karierę zakończył po Mistrzostwach Swiata w 1998 roku.

Do piłki wrócił po dwóch latach, obejmując stanowisko asystenta duńskiej kadry. Dwa lata później został trenerem Brøndby, z którym wygrał dwa puchary i dwa mistrzostwa Danii. W sezonie 2007/2008 trenował Getafe, z którym przegrał w finale Pucharu Króla z Valencią (prowadzoną przez Koemana) oraz dotarł do ćwierćfinału Pucharu UEFA, przegrywając w dogrywce rywalizację z Bayernem.

Po rezygnacji ze stanowiska trenera Getafe, Laudrup pracował w Spartaku Moskwa, a od 2010 prowadzi Mallorkę, mając u swego boku asystenta Nadala, również byłego członka Dream Teamu.

Julio Salinas

Julio Salinas to wysoki środkowy napastnik, który kontrakt z Barceloną podpisał przed sezonem 1988/1989. Jego przygoda z klubem ze stolicy Katalonii zakończyła się po sezonie 1994/1995, ale w tym czasie zdążył wygrać cztery kolejne mistrzostwa kraju, Puchar Mistrzów oraz Puchar Zdobywców Pucharów (strzelił bramkę w finałowym meczu).

Później Salinas występował w Deportivo La Coruña, Sportingu Gijón, japońskim klubie Yokohama Marinos oray Alavés, gdzie zakończył karierę w 2000 roku. Po przejściu na emeryturę związał się ze stację TVE, komentując mecze Ligi Mistrzów oraz hiszpańskiej reprezentacji. Urodzony w Bilbao snajper pisze na blogu El Mundo Deportivo, a także od 2006 roku zapowiada mecze w telewizji La Sexta. W 2009 roku wziął udział w programie ¡Mira quién baila!, który jest hiszpańską wersją Tańca z gwiazdami. Rok później był gospodarzem reality show Operación Momotombo, realizowany przez stację Antena 3.

Christo Stoiczkow

Bułgarski internacjonał dołączył do Barcelony w 1990 z CSKA Sofia i swoimi bramkami pomógł klubowi zdobyć cztery kolejne mistrzostwa kraju oraz Puchar Mistrzów. Razem z Bakero byli zaangażowani w wykonanie rzutu wolnego, po którym do siatki w finale z Sampdorią trafił Ronald Koeman. Bułgar był znany z wielkiego ducha walki oraz niesamowitych bramek, ale również z wybuchowego temperamentu. W jednym z meczów nadepnął na stopę sędziego, za co został zawieszony na dwa miesiące.

W sezonie 1995/1996 reprezentował barwy Parmy, ale później wrócił do prowadzonej przez Bobby'ego Robsona Barcelony, gdzie zdobył Puchar Króla i Puchar Zdobywców Pucharów. Kiedy trenerem Barçy został Van Gaal, obaj panowie nie przypadli sobie do gustu i w trakcie sezonu 1997/1998 Stoiczkow przeszedł do CSKA Sofia. Następnie grał jeszcze w Al-Nassr, Kashiwa Reysol i Chicago Fire, a w 2003 roku przeszedł na emeryturę po sezonie spędzonym w DC United.

Później Bułgar podjął się kariery szkoleniowej. W Barcelonie Franka Rijkaarda został trenerem napastników, by następnie objąć stery bułgarskiej reprezentacji. Po trzech nieudanych latach został zwolniony, ale szybko znalazł zatrudnienie na stanowisku trenera Celty Vigo. Tam też nie szło mu najlepiej i szybko zwolnił miejsce kolejnemu trenerowi.

W czerwcu 2009 roku został trenerem południowoafrykańskiego klubu Mamelodi Sundowns, ale pracował tam niecały rok. Był łączony z wieloma rosyjskimi klubami, między innymi z Rostowem, ale wszystkie te informacje okazały się nieprawdziwe. Całkiem niedawno został mianowany przez Bojko Borisowa, premiera Bułgarii i swojego przyjaciela, honorowym konsulem Bułgarii w Barcelonie.

Od autora: Chciałbym podziękować moim przyjaciołom, to jest Sonii, Xaviemu (nie, nie temu Xaviemu) oraz holenderskiemu reporterowi Bouwesowi Ernstowi za pomoc z zgromadzeniu materiałów. Jeśli zauważyliście jakieś błędy lub macie nowe informacje, nie krępujcie się mnie o tym powiadomić, bym mógł poprawić mój tekst.

Druga część dotyczyć będzie graczy Dream Teamu, którzy finał z Sampdorią rozpoczęli na ławce rezerwowych.

[źródło: TotalBarca]