Gdzie są dzisiaj gwiazdy Dream Teamu? (2)

Na długo przed erą Rijkaarda i Guardioli, pierwsze trofeum Ligi Mistrzów w historii klubu zdobył zespół ochrzczony mianem Dream Teamu, prowadzony przez Johana Cruyffa. 20 maja 1992 roku Barcelonie wreszcie udało się zdobyć ten wspaniały puchar. Przegrane z Benfiką oraz Steauą Bukareszt poszły w zapomnienie, gdy na Wembley Barça pokonała Sampdorię 1:0. Dzięki bramce Ronalda Koemana w 112. minucie meczu ekipa ze stolicy Katalonii po raz pierwszy sięgnęła po Puchar Mistrzów. Od tego czasu minęło 19 lat, a zawody są obecnie znane pod nazwą Liga Mistrzów.

Rzućmy okiem, co stało się z piłkarzami, którzy wywalczyli tamto trofeum. Ibrahim Ayyub dowiedział się, co robią obecnie gwiazdy tamtych czasów.

Pierwszą część, w której autor opisuje losy bohaterów wyjściowej jedenastki, przeczytać możecie tutaj.

Ławka rezerwowych londyńskiego finału:

Carles Busquets, José Ramón Alexanko, Txiki Begiristain, Miguel Ángel Nadal, Ion Andoni Goikoetxea.

Carles Busquets

Carles Busquets, bardziej znany jako ojciec Sergio Busquetsa, dosyć długo był zmiennikiem Zubizaretty. Podobnie jak syn awansował do pierwszego zespołu z Barcelony B, a w pierwszej ekipie przebywał od 1988 do 1999 roku. Niestety, jego pobyt w klubie zapamiętano przede wszystkim ze względu na błędy, po których puszczał bramki. Następnie przeniósł się do Unió Esportiva Lleida, gdzie w 2003 roku zakończył karierę. Powrócił wtedy do stolicy Katalonii i znalazł pracę jako szkoleniowiec bramkarzy w barcelońskiej akademii. Po odejściu Unzué został nawet trenerem bramkarzy pierwszej ekipy, ale w lipcu bieżącego roku Unzué wrócił, a Carles Busquets został przesunięty do Barçy B.

José Ramón Alexanko

Alexanko to środkowy obrońca, który przybył do Barcelony w 1980 roku i grał w niej aż do zakończenia kariery, co nastąpiło po sezonie 1992/1993. W bordowo-granatowej koszulce rozegrał ponad 200 spotkań i jako pierwszy podniósł w 1992 Puchar Mistrzów, rehabilitując się za nieudany finał z roku 1986, kiedy nie wykorzystał rzutu karnego w finale rozgrywek (żaden z Barcelonistów nie potrafił pokonać bramkarza z Bukaresztu - makaj). Po przejściu na emeryturę trenował rumuńskie kluby, takie jak Universitatea Craiova i National Bukareszt, później zaś był asystentem Carlosa Rexacha w stolicy Katalonii.

W czasie prezydentury Laporty Alexanko był odpowiedzialny za system szkolenia młodzieży. Funkcję tę piastował od 2005 do 2010 roku, kiedy nowym prezydentem został Rosell. Alexankę na stanowisku zastąpił kolega z drużyny, Amor.

Txiki Begiristain

Txiki jest bardzo dobrze znany kibicom Barcelony zarówno jako piłkarz, jak i dyrektor techniczny. Przyszedł z Realu Sociedad w 1988 i grał na Camp Nou do 1995 roku. Z klubem sięgnął po cztery z rzędu mistrzowskie tytuły, Puchar Zdobywców Pucharów oraz Puchar Mistrzów. Następnie grał w Deportivo La Coruña i Urawie Red Diamonds, po czym zakończył karierę w 1999.

Po przejściu na emeryturę, związał się z telewizją TV3, gdzie komentował spotkania. Razem z Joanem Laportą był zaangażowany w kampanię prezydencką Lluísa Bassata w 1999 roku. W wyborach z 2003, kiedy przeciwnikiem Bassata był właśnie Laporta, Txiki zdecydował się poprzeć tego drugiego. Zwycięska kampania pozwoliła mu objąć stanowisko dyrektora technicznego, z którego odszedł dopiero po sezonie 2009/2010. Jego następcą został kolega z drużyny, Andoni Zubizaretta.

Miguel Ángel Nadal

Nadal dołączył do Barcelony w 1991 roku jako jeden z obrońców. Sięgnął z klubem po pięć ligowych tytułów, Puchar Zdobywców Pucharów oraz Puchar Mistrzów. W barwach Barçy rozegrał ponad 300 meczów. Odszedł w 1999 roku, ponieważ nie znalazł uznania w oczach Van Gaala. Wrócił wtedy do Mallorki, gdzie znów błyszczał aż do zakończenia kariery w roku 2005.

Znany jest również jako wujek jednego z najlepszych tenisistów na świecie, Rafaela Nadala. Miguel Ángel Nadal był członkiem halowego zespołu weteranów Barcelony, który zdobył mistrzostwo ligi. Obecnie jest asystentem Michaela Laudrupa w Mallorce.

Ion Andoni Goikoetxea

Goikoetxea przyszedł do Barcelony z Osasuny w 1988, ale został wypożyczony na dwa lata do Realu Sociedad. Po powrocie w sezonie 1991/1992 dał się poznać jako jeden z nielicznych graczy, którzy mogą występować na wszystkich pozycjach oprócz bramkarza. Po pierwszym roku gry w Barcelonie wygrał nagrodę Don Balón dla najlepszego gracza roku, a podczas przygody z Barceloną sięgnął po cztery tytułu mistrzowskie, Puchar Zdobywców Pucharów oraz oczywiście Puchar Mistrzów.

Po sezonie 1993-1994 opuścił Barcelonę i grał w Athletiku Bilbao, Yokohamie Marinos i Osasunie aż do zakończenia kariery w 1999. Następnie został zatrudniony w Pampelunie jako trener bramkarzy, a w końcu asystent szkoleniowca pierwszej drużyny. W 2008 roku udało mu się nawet prowadzić mecz z ławki. Pierwszy trener Cuco Ziganda, dostał karę miesięcznego oglądania meczów z trybun, a Goikoetxea poprowadził Osasunę w meczu z Barceloną.

W sezonie 2009/2010 podążył za Zigandą, zostając jego asystentem w Xerez. Latem poprzedniego roku został zatrudniony w Pampelunie jako trener młodej drużyny, Cadete A. Goikoetxea był również członków halowej drużyny weteranów Barcelony, która w 2008 roku zdobyła ligowy puchar.

Guillermo Amor, Cristóbal Parralo, Ricardo Serna i Richard Witschge to czterej piłkarze, którzy nie znaleźli się na ławce rezerwowych albo z powodu zawieszenia, albo z powodu limitu obcokrajowców, albo w końcu z powodu ograniczonej liczby zawodników rezerwowych.

Guillermo Amor

Amor to kolejny członek Dream Teamu, który przyszedł do pierwszego zespołu z barcelońskiej akademii. Był ofensywnym pomocnikiem, który barwy klubu reprezentował przez ponad 10 lat. Amor zadebiutował w 1988 i zdobył aż 11 trofeów: 3 Puchary Króla, 5 tytułów mistrza kraju, 2 Puchary Zdobywców Pucharów oraz Puchar Mistrzów w 1992 roku. Podobnie jak Abidal w 2009, Amor nie mógł niestety wystąpić w finale z powodu żółtych kartek.

Po opuszczeniu stolicy Katalonii Amor grał w Fiorentinie, Villarrealu i Livingston, gdzie w 2003 roku zakończył karierę. Został trenerem Barcelony B, a na stanowisku zastąpił go w 2007 roku Josép Guardiola.

Następnie Amor został komentatorem sportowym dla stacji Telecinco. Niestety, 17 grudnia 2007 roku brał udział w bardzo poważnym wypadku samochodowym, po którym musiał przejść ciężką operację jamy brzusznej. Na szczęście lekarzom udało się postawić Amora na nogi.

Co ciekawe, syn Guillermo Amora gra obecnie w barcelońskiej akademii. Amor senior był z kolei członkiem halowej drużyny weteranów. Kiedy prezydentem został Sandro Rosell, Amor zastąpił Alexankę na stanowisku dyrektora odpowiedzialnego za system młodzieżowy.

Cristóbal Parralo

Cristóbal był młodym graczem, kiedy w sezonie 1987/1988 awansował do pierwszego zespołu. Po sezonie gry w stolicy Katalonii przeniósł się do Real Oviedo, a później Logroñés. Na Camp Nou powrócił w sezonie 1991/1992, ale wystąpił jedynie w kilku meczach i ponownie zmienił klub.

Grał w Realu Oviedo, Espanyolu I PSG, gdzie zakończył karierę w 2003 roku. Został asystentem trenera najpierw Espanyolu, później zaś Benfiki Lizbona. W sezonie 2008/2009 pracował jako pierwszy trener ekipy z Segunda B, PD Santa Eulalia. Rok później został zatrudniony w Gironie, grającej w Segunda División, ale po dziewięciu meczach został zwolniony. Nie podjął już żadnej pracy trenerskiej i obecnie krążą plotki, że pracuje w Benfice jako skaut.

Ricardo Serna

Przyszedł do Barcelony w 1988 po sześciu latach gry dla Sevilli. Był jednym z obrońców Dream Teamu i zagrał w bordowo-granatowej koszulce ponad 100 razy. Z klubem zdobył dwa mistrzowskie tytuły, Puchar Zdobywców Pucharów oraz Puchar Mistrzów. Serna podczas finału nie był obecny nawet na ławce rezerwowych i po tym meczu zdecydował się opuścić Barcelonę. Grał w Deportivo La Coruña, Mallorce, Granadzie oraz Ceucie, gdzie w roku 1997 zakończył karierę.

Po zawieszeniu butów na kołku, zdecydował się na pracę trenerską. Przez pewien okres był menadżerem autonomicznej reprezentacji Andaluzji, następnie trenował marokański klub IRT Tanger, a później wrócił do Hiszpanii, gdzie trenował Manchego CF, występujące w Tercera División. W czerwcu 2008 roku został zatrudniony na stanowisku trenera Club Deportivo Don Benito, również z Tercera División, ale został zwolniony już w listopadzie tego samego roku i od tamtego czasu pozostaje bez pracy. Krążyły plotki, że w roku 2010 jego usługami zainteresowane było Toledo.

Richard Witschge

Richard Witschge to holenderski pomocnik, pozyskany przez Cruyffa z Ajaksu Amsterdam przed sezonem 1991/1992. W Barcelonie przebywał jedynie dwa sezony, ale zagrał w 9 meczach Ligi Mistrzów oraz 22 spotkaniach ligowych.

Po opuszczeniu Camp Nou WItschge grał w Bordeaux, Blackburn Rovers, Ajaksie, Alavés oraz japońskim klubie Oita Trinita, gdzie w 2004 roku zakończył karierę. Pracował jako asystent Arona Wintera w drużynie rezerw Ajaksu, ale już go tam nie ma i nie wiadomo, co się z nim działo przez ostatnie lata.

To krótka historia graczy, którzy pomogli Barcelonie sięgnąć po pierwszy w historii triumf w najważniejszych rozgrywkach Starego Kontynentu. Wszyscy długoletni fani, którzy na stronie UEFA widzieli profil Barcelony tylko z jednym Pucharem Mistrzów, zastanawiali się czy kiedykolwiek Barcelona będzie w stanie dogonić takie kluby jak Ajaks, Bayern lub też Liverpool. Teraz Barcelona ma w kolekcji już cztery takie puchary. I mamy przeczucie, że ten zespół może osiągnąć więcej.

Od autora: Chciałbym podziękować moim przyjaciołom, to jest Sonii, Xaviemu (nie, nie temu Xaviemu) oraz holenderskiemu reporterowi Bouwesowi Ernstowi za pomoc z zgromadzeniu materiałów. Jeśli zauważyliście jakieś błędy lub macie nowe informacje, nie krępujcie się mnie o tym powiadomić, bym mógł poprawić mój tekst.


[źródło: TotalBarca]