75 lat od zwycięstwa w Lidze Śródziemnomorskiej

W lipcu 1936 roku w Hiszpanii wybuchła Wojna Domowa. Działania wojenne i podział kraju nie pozwoliły na rozegranie dziewiątego sezonu Primera División. Jednak kluby z regionu Katalonii i Lewantu postanowiły zorganizować własne rozgrywki – Ligę Śródziemnomorską zwaną także Ligą Katalonii i Walencji.

Teren znajdujący się pod kontrolą republikanów to w początkowej fazie wojny przede wszystkim trzy wielkie miasta – Madryt, Barcelona i Walencja. Zdecydowana większość wybrzeża Morza Śródziemnego również znajdowała na ich terytorium. W rozgrywkach ligowych udziału nie wzięły jednak zespoły ze stolicy kraju – Madrid CF (obecnie Real Madryt) oraz Athletic Madryt (obecnie Atlético). Temat jest dyskusyjny, ale najprawdopodobniej stołeczne kluby nie zagrały z powodu bliskości linii frontu. Nie grał również Athletic Bilbao, ówczesny mistrz Hiszpanii, gdyż Kraj Basków, Kantabria i Asturia były otoczone przez siły nacjonalistów.

Osiem zespołów rozpoczęło rywalizację 31 stycznia 1937 roku. Dla Barcelony start był jak najbardziej udany, gdyż pokonała ona Valencię na Camp de Les Corts 3:2 i została pierwszym liderem. Przed ostatnią kolejką w tabeli przewodniczył jednak Espanyol i Blaugrana musiała wygrać licząc, że lokalni rywale w najgorszym wypadku zremisują – w takim wypadku oba zespoły miałyby po tyle samo „oczek” (za wygraną przyznawano 2 punkty), ale to Barça byłaby mistrzem gdyż miała lepszy bilans meczów bezpośrednich (remis 1:1 na wyjeździe i zwycięstwo 2:0 u siebie).

W ostatnim meczu FC Barcelona podejmowała u siebie nieistniejące już Gimnástico FC z Walencji, które od początku było zdominowane. Kataloński zespół wyszedł w następującym składzie:

Iborra, Zabalo, Argemi, Franco, Bardina, Vantolrà, Escolà, Gual, Balmanya, Munlloch

Już po dziesięciu minutach podopieczni Patricka O’Connella prowadziła 2:0, a strzelcem obu bramek był Miguel Gual. Trzeci gol padł w 40. minucie, a jego autorem był Domingo Bamlanya, który uderzył bezpośrednio z rzutu wolnego. W 68. minucie „cegiełkę” dołożył José Escolà, który zdobył czwartą bramkę. W 65. minucie Gimnástico udało się zdobyć honorowe trafienie, które wywalczył Julio Antonio Elícegui. Wynik spotkania na 5:1 ustalił w 89. minucie Gual, który skompletował hattricka.

W rozgrywanym równolegle meczu pomiędzy Valencią i Espanyolem Los Ches wygrali 4:3, dzięki czemu Barça z punktem przewagi zatriumfowała w rozgrywkach o Ligę Śródziemnomorską.

RM - rozegrane mecze, Z - zwycięstwa, R - remisy, P - porażki, GZ - gole zdobyte, GS - gole starcone, B - bilans bramkowy, Pkt. - punkty

Nie udało się zorganizować drugiej edycji walki o trofeum. Na przełomie 1937 i 1938 roku stoczono bitwę o miasto Teruel na południu Aragonii. Nacjonaliści odnieśli zwycięstwo, dzięki któremu skutecznie oddzielili Katalonię od Lewantu.

W 2007 roku Zjednoczona Lewica – Inicjatywa dla Katalonii – Zieloni zwrócili się do Królewskiej Federacji Piłki Nożnej w Hiszpanii (RFEF) o przyznanie FC Barcelonie oficjalnego tytułu mistrza kraju za rozgrywki z 1937 roku. Stwierdzono jednak, że Liga Śródziemnomorska nie była organizowana centralnie, przez co Blaugrana nie była wówczas oficjalnie najlepsza w Hiszpanii. W 2009 roku bezskutecznie sprawę próbował jeszcze załatwić ówczesny prezydent katalońskiego klubu, Joan Laporta.