Oceny za inaugurację sezonu ligowego na San Mamés

Nie miał zbyt dużo pracy, ale warto podkreślić pewność z jaką interweniował, jeśli już musiał, a która wydaje nam się, że mocno wpływa na postawę kolegów z całej formacji obronnej – z nim między słupkami gra defensywna wygląda po prostu lepiej. Na minus jedno ryzykowne wybicie (59’), po którym mieliśmy szczęście, że sędzia zauważył faul na Rakiticiu oraz mała dokładność długich podań.

Jeden świetny powrót po stracie Suareza (6’) oraz jedno gapiostwo, które na dodatek zakończyło jego udział w meczu. Zastąpiony przez Sergiego Roberto w 19. minucie spotkania.

Świetnie asekurował Roberto przez kilkanaście pierwszych minut po wejściu na boisko, gdy ten jeszcze nie do końca „wszedł w mecz”. Bardzo dobrze współpracował z Vermaelenem, notując kilka znakomitych interwencji (25’, 29’). Zagrał bardzo odpowiedzialnie, unikając typowych dla siebie wejść „na raz”. Po przejściu do drugiej linii kontynuował  dobrą grę.

Nawet jeśli nie jest w optymalnej dyspozycji, to daje jednak coś, czego ani Mathieu, ani Adriano zapewnić nam nie mogą – wszędobylskość oraz dynamikę po lewej stronie boiska. Gdy Jordi jest na boisku to te sektory boiska, w których się znajduje, dosłownie tętnią życiem. Tym razem zaznaczył swoją obecność w ofensywie asystą przy bramce Suareza, która okazała się na wagę złota. Przy akcji, po której sędzia podyktował rzut karny, to również on świetnie podawał do Luisa. Z grą w defensywie bywało różnie, pojawiały się błędy, ale albo nie wynikało z nich nic poważniejszego, albo z pomocą przychodził Vermaelen (tak jak w 78’).

Niezmiennie kluczowy zawodnik Barcelony. Raz po raz dawał spokój ładnymi zastawkami, spowolnieniami, dokładnym rozegraniem. Cichy bohater, prawie jak zawsze. Wespół z Iniestą trzymali cały środek pola. Szczęście w nieszczęściu, że jego kontuzja okazała się mało groźna.

Dużo walki, mało jakości. Zanotował kilka prostych i niepotrzebnych strat, a w kreacji zabłysnął tylko dobrym, napędzającym całą akcję bramkową podaniem do Alby, ale trzeba mu jednak oddać, że było to kluczowe dla losów meczu.

Bardzo mądrze w rozegraniu. Dokładnie wiedział, kiedy należy przyspieszyć, a kiedy spowolnić akcję. Zapewnił należytą płynność w grze, a trzeba podkreślić, że rolą miał niewdzięczną, gdyż Baskowie kilkukrotnie niemiłosiernie go sponiewierali, wiedząc, że to właśnie on jest odpowiedzialny za dostarczanie piłki z linii obrony do linii ataku. Zabrakło większej dawki kreatywności w poczynaniach, ale był to na tyle zamknięty mecz, że nie będziemy wywyższać tego do rangi wielkiego przewinienia.

Najsłabszy zawodnik Blaugrany. Pasywny oraz do bólu schematyczny. Próby akcji w większości kończyły się stratą albo faulem w celu odzyskania piłki. Wielokrotnie partnerzy z drużyny musieli naprawiać jego błędy (m.in. Vermaelen w 64’). Wprowadza sporo nerwowości w defensywie. Na plus udział w chyba najlepszej akcji Barcelony, która zakończyła się strzałem Roberto w poprzeczkę.

Strzelec bramki na wagę trzech punktów. Poza tym niedokładny (po raz kolejny) i momentami zbyt nonszalancki w swoich poczynaniach. Miał ciężką przeprawę z Baskami, z której koniec końców wyszedł zwycięsko – oprócz zdobytego gola, wywalczył jeszcze rzut karny. W 23. minucie niepotrzebnie faulował przed polem karnym, narażając zespół na stratę bramki.

Świetny rajd w 14’, a w 30’ fatalnie wykonany rzut karny (chyba należałoby coś z tym wreszcie zrobić, bo jest coraz gorzej). Kilka minut wcześniej, po jego zagraniu sędzia nie zagwizdał ewidentnej ręki gracza Bilbao w polu karnym (choć z kolei jeszcze wcześniej Roberto dośrodkowywał zza linii końcowej – pokaz indolencji sędziowskiej). To na nim oparta była cała gra ofensywna naszego zespołu, a na tak wymagającego rywala jakim są Baskowie, to za mało, więc nie mamy zamiaru zbytnio pastwić się nad nim, że niczego „nie wyczarował”. Dużo dryblingów, stosunkowo mało strat, a akcja z końcówki genialna.

Świetna zmiana. Wejść na San Mames w 19’ minucie w zastępstwie Daniego Alvesa, będąc nominalnym środkowym pomocnikiem, który nieco ponad tydzień temu był jednym z głównych architektów porażki 0:4 w Superpucharze Hiszpanii i zagrać aż tak dobrze? Niesamowita sprawa. Kilka pierwszych minut na placu gry dość nerwowych, ale potem coraz lepiej, by ostatecznie w drugiej połowie być najgroźniejszym graczem na połowie Bilbao, nie zapominając przy tym o obowiązkach defensywnych. Kilka kapitalnych rajdów, gdzie bolączką był albo brak dokładnego dogrania, albo w jednym przypadku poprzeczka bramki. Imponująca postawa.

Kilka dobrych interwencji. Przystosował się poziomem gry do kolegów z formacji defensywnej. Bez zarzutu.

Grał za krótko.