Jedni wyjdą po zemstę, drudzy chcą umocnić się na szczycie

Pewne niestrawności trwają krócej, inne dłużej. Ta po ostatnim meczu ubiegłego sezonu trzyma mnie do tej pory. Pamiętne szepty między piłkarzami obu drużyn i na koniec „remis przyjaźni” utrzymujący Depor w lidze. Dla mnie jako kibica Barcelony był to remis wstydu. Jutrzejszy mecz to dla Eibar druga w sezonie okazja do „odwdzięczenia się” Katalończykom.

Tamtego wieczora żaden Carlos Kameni nie wrzucił sobie piłki do bramki, ale trudno było przyjąć wynik bez drwiny. Miękka postawa Barçy w końcowym fragmencie gry pozwoliła Depor „dogonić mecz”. Dwa gole w 10 minut, wszyscy mogli świętować. Co innego na Estadio Ipurua. Punktem zdobytym na Camp Nou klub z Galicji opuścił strefę spadkową po plecach Eibar.

Dzięki relegacji Elche Baskowie pozostali w stawce i trzeba powiedzieć, że od początku sezonu sprawiają wrażenie ekipy skoncentrowanej, aby drugi raz nie wypuścić ligowego bytu z rąk. Odrobili zadania domowe, przygotowali się rzetelnie. Po 27 rundach podopieczni trenera Mendilibara są solidną ekipą środka stawki. Do europejskich pucharów droga daleka. Główną motywacją gości na jutro będą zatem wspomnienia z zeszłego sezonu.

Nowy sezon, odmienione Eibar

Letnia wymiana połowy składu to standard w hiszpańskich klubach pogranicza pierwszej i drugiej ligi. SD Eibar, po baskijsku: Eibar Kirol Elkartea, potrzebowało nowych twarzy. Katastrofalny przebieg rundy wiosennej musiał się skończyć wyproszeniem piłkarzy, których realia PD przerosły. Pożegnano szesnastu. W ich miejsce sprowadzono osiemnastkę i świeży narybek ze szkółki.

Znane postaci tamtej ekipy rozjechały się po całym świecie. To nadużywane stwierdzenie, ale tym razem nie przesadzam: Manu del Moral wybrał Tajlandię, Piovaccari gra w Australii, Nieto i Dídac Vilà w lidze greckiej, Girona przygarnęła Lekicia, a Derek Boateng przeniósł się do II ligi USA gdzie będzie występował w klubie Rayo Oklahoma City, filii… Rayo z dzielnicy Vallecas.

Jeśli mam wskazać główną różnicę pomiędzy zeszłym i obecnym sezonem, to prognoza, że tej drużynie seria 15 porażek w 19 meczach nie grozi. W obecnych rozgrywkach baskijskich „Los Armeros” („Kanonierzy”) cechuje odpowiedni balans w składzie i opanowana transmisja piłki między formacjami. Aktualna pozycja w tabeli dowodzi efektu. Eibar jakie znamy z obecnej kampanii nie jest do końca nowe, lecz właśnie odmienione. Ideologia gry jest z grubsza taka sama jak przed rokiem. Różnica leży w egzekucji. To efektywniejsza drużyna. Wielką zasługę w okiełznaniu sytuacji na Ipurua ma José Luis Mendilibar. Awans sportowy zespołu w dużym stopniu jest jego zasługą. Trzeba wyróżnić włożoną pracę w rozsądną rekrutację i dopracowanie wariantów taktycznych latem.

Nie każdy piłkarz ma lewą nogę Messiego i ego Cristiano, ale każdy może biegać, użyć pressingu i „pojechać wślizgiem”. Gra Basków z Eibar na poziomie podstawowym opiera się na tych samych fundamentach, co w przypadku Leicester City: ambicji i nieustępliwości po obu stronach boiska, ostrej defensywie i chętnej grze górną piłką. (Baskijskie kluby generalnie częściej od innych części Hiszpanii grają w powietrzu, do czego nawiązał też Lowe w niedawnej laudacji na cześć Aritza Aduriza.) Dodam do tego dopracowanie stałych fragmentów gry, oko trenera do młodzieży, parę schematów wyjścia z atakiem i zestaw ewolucyjny Mendilibara będzie chyba kompletny. Podczas gdy aktualny lider Premiership ma w swych szeregach więcej jakości indywidualnej: Mahrez, Kante, Vardy, Schmeichel, Morgan, Fuchs, Inler czy Drinkwater – siłą Eibar jest głównie kolektyw.

Agresywną postawę najbliższych rywali Barçy w odbiorze potwierdza ich czwarta lokata w liczbie obejrzanych żółtych kartek. Otrzymali dotychczas 81 takich napomnień, co daje średnią 3,00 na mecz. Zaangażowanie przynosi efekt. Ex aequo z paroma innymi ekipami Eibar ma ósmą najskuteczniejszą obronę ligi. To dobry wynik jak na klub, który na koniec zeszłego sezonu był w tej klasyfikacji o 4 miejsca niżej.

Jeszcze lepiej niż obronnie prezentuje się tegoroczne Eibar w ataku. Do celu przemieszcza się z kontry lub pozycyjnie, dostosowując środki do rywala i sytuacji. Widać, że drużyna jest dojrzalsza. Ostrożniej dysponuje piłką, tworzy sobie więcej okazji bramkowych i znacznie częściej trafia. W poprzednim sezonie La Liga łączna zdobycz gospodarzy niedzielnego meczu to 36 goli. Teraz, na 11 kolejek przed końcem, Baskowie uzbierali 40! Inna sprawa, że w drugim sezonie w elicie Eibar ma kim strzelać. Najjaśniejsza gwiazda zespołu Borja Bastón (16 goli) stworzył świetne porozumienie z Keko (kontuzjowany, z Barçą nie zagra) i Saúlem Berjónem (4 gole i 4 asysty). Z wymienionej trójki tylko ten ostatni był w klubie w sezonie 14/15. Bardzo solidnym wsparciem okazali się też były gracz Numancii Sergi Enrich i Gonzalo Escalante. Osiem goli i dziewięć asyst pierwszego kosztowało 1 milion euro, drugi jest wypożyczony z Catanii.

Poza wspomnianą, totalnie przemeblowaną linią ataku, warto wymienić sprowadzenie doświadczonego Riesgo, który został pierwszym wyborem w bramce. Linię obrony wzmocnili znany z Mallorki Iván Ramis i – w styczniu – Ion Ansotegi. Cennym nabytkiem jest też 18-krotny reprezentant Japonii Takeshi Inui. Co ciekawe, z obecnej kadry tylko 5 piłkarzy gra w Eibar na zasadzie wypożyczenia. Daje to pewną stabilizację i sugeruje, że piłkarzy sprowadzano z namysłem i perspektywą zatrzymania ich w klubie na dłużej. To prowadzi nas do drugiego obok Mendilibara bohatera tego sezonu w Eibar. Chodzi mi o dyrektora sportowego Frana Garagarzę. Trafność jego letnich decyzji można porównać tylko do osiągnięć osławionego Mochiego. Tak odmienne wyniki i jakość gry mówią za siebie, roli Garagarzy w odrodzeniu „Kanonierów” pominąć nie sposób.

Różne cele, różne passy

Blaugrana jest w drodze po mistrzostwo Hiszpanii. Podopieczni Luisa Enrique są niepokonani od 35 meczów. Inne nastroje panują ostatnio w 30-tysięcznym Eibar. Z siedmiu ostatnich meczów Sociedad Deportiva Eibar przegrało sześć. Wcześniej ekipa Mendilibara zanotowała serię 4 zwycięstw z rzędu. Choć skojarzenia są oczywiste, polecam wziąć wzgląd na ich grafik z ostatnich tygodni. Negatywna seria obejmowała mecze w Bilbao, Vigo, na terenach Atlético i Sevilli. Z takim zestawem w 6 tygodni każdemu życzę wesołych świąt! Tylko wpadka z Las Palmas może być źródłem zmartwień dla sympatyków klubu z północy, który po Barcelonie czeka znacznie przyjemniejszy kalendarz.

Dziesięć punktów przewagi nad strefą zrzutu do Segunda daje spokój rywalom Barçy o ligowy byt. Długo flirtowali w tym sezonie z przepustką do europejskich pucharów. Ostatnia passa każe odłożyć te plany na później. Strata na dziś to 5 punktów. Europejskie standardy są Los Armeros dobrze znane. To jedyny klub piłkarski na świecie z certyfikatem jakości w zarządzaniu ISO 9001.

Dawid wyzywa Goliata

Historia najnowsza Sociedad Deportiva Eibar to gotowy materiał na film. Jeśli powstanie, scenariusz napisze do niego Sid Lowe. Hiszpański korespondent „Guardiana” i były tłumacz Thomasa Gravesena w Realu Madryt regularnie opisywał w swoich artykułach losy klubu znikąd po drodze do Primera División. Nie będę ich powtarzał, zainteresowani znajdą je sami. Okoliczności akcji „Defiende al Eibar” („Obronić Eibar”) warto znać.

W świecie piłki, gdzie zwyciężają Chelsea, Manchester City, PSG, Monaco przykład Eibar jest jak powiew świeżego powietrza. Położony na prowincji klub wyjątkowych ludzi ze stadionem wielkości wanny symbolizuje, że w każdym zakątku tego zakochanego w futbolu kraju czeka nas jakaś piłkarska ciekawostka. Warto mieć sympatię dla historii jak ta. Wypatrywać podobnych i przechowywać je w pamięci. Klub sportowy bez tożsamości, pasji i społeczności jest tylko następną firmą. Eibar jest jak tratwa, która mogła zatonąć wiele razy, ale załoga przetrwała i teraz nic jej nie straszne. Podobnie jak Leicester w Anglii, podopieczni Mendilibara udowadniają, ile można osiągnąć poświęceniem i determinacją. A gdy zdołają na Ipurua pokonać Barçę? Kto jak kto, ale Eibar ma swoje powody.