Oceny za mecz z Espanyolem

Udane zawody. Bezbłędnie wykonywał swoje bramkarskie obowiązki, popisując się choćby takimi interwencjami, jak ta z 82. minuty po strzale Didaca. Dodatkowo, potrafił posłać kapitalną piłkę do partnera przy wyprowadzaniu piłki spod własnej bramki - to właśnie w taki sposób zainicjował akcję bramkową na 5:0; jednym podaniem sprawił, że drużyna wyszła z kontrą "4 na 4".

Solidnie. W grze Portugalczyka zauważalna jest tendencja do podejmowania minimalnego ryzyka przy konstruowaniu akcji, w związku z czym na przestrzeni całego spotkania nie zaliczył ani jednego groźnego dośrodkowania czy kluczowego podania. W porównaniu z Vidalem charakteryzuje go duża boiskowa odpowiedzialność, co cieszy – małymi kroczkami do przodu. Sprawia wrażenie właściwego człowieka na właściwym miejscu, brakuje tylko większego zgrania, co przyjdzie z czasem. Pozostajemy optymistami. Bardzo potrzebny transfer, który załatał dziurę na prawej flance i jednocześnie uwolnił Roberto.

Już na samym wstępie plus za wyraźną poprawę, jeśli chodzi o stałe fragmenty gry. „Skoro nie wychodzi ręką, może spróbuj głową” - Gerard posłuchał tej starej, boiskowej prawdy, co poskutkowało w najlepszy możliwy sposób – golem na 4:0 w starciu derbowym. W defensywie bez zarzutu, ale trzeba uczciwie przyznać, że rywale nie byli w stanie choćby na chwilę przejąć inicjatywy, a ich najlepsze sytuacje miały miejsce po naszych własnych błędach (strzał Piattiego w słupek po nienajlepszym zachowaniu Rakiticia w 43’, nieudany lob tego samego zawodnika po błędzie Alby w 51’).

Razem z Pique zaprezentowali podobny poziom gry. Jedyną różnicą jest to, że Gerard potrafił doskonale odnaleźć się w polu karnym rywala, zdobywając bramkę, a Samuel w świetnym stylu zapobiegł jej utracie, blokując strzał zawodnika Espanyolu w 61. minucie. Kto wie, czy kontaktowy gol nie rozpocząłby tego meczu na nowo. Obie sytuacje traktujemy jako jednakowo  istotne dla przebiegu meczu, w związku z czym nasi stoperzy kończą spotkanie z taką samą oceną.

Imponujący dyspozycja. Cztery kluczowe podania, dwa dryblingi i „truskawki na torcie” w postaci dwóch asyst. To właśnie jego musi obserwować Semedo. Mało holowania piłki, przyspieszenie w odpowiednim momencie, wyjście za linię i precyzyjne dogranie. Jedyny minus, ale znaczący za fatalny błąd w 51’, kiedy wystawił piłkę „jak na tacy” Piattiemu – to spokojnie mógł być gol na 2:1.

Brakowało dokładności (stosunkowo niski procent celnych podań oraz najwięcej strat spośród pomocników), a ponadto momentami grał zbyt ryzykownie – choćby żółta kartka była skutkiem ww. Taka gra wystarczy na większość ekip, ale jeśli chcemy z powodzeniem rywalizować z najlepszymi, Sergio musi wchodzić na wyższy poziom. Najbliższy test już we wtorek przeciwko Juventusowi. Liczymy na więcej.

Znakomity. Po przerwie reprezentacyjnej mogliśmy zobaczyć kompletnie odmienionego Chorwata – przebojowy, odważny, efektywny oraz efektowny. Najmniej strat spośród zawodników z pola;  w TOP3, jeśli chodzi o odbiory. Z graczy drugiej linii był zdecydowanie najczęściej pod grą, a skuteczność jego podań była na wysokim procencie.  Jedyny błąd popełnił w 43', gdy zbyt łatwo przegrał pozycję z Piattim, ale to przysłowiowa "łyżka dziegciu w beczce miodu". Kapitalna asysta do Leo na 1:0, chwilę później świetna dwójkowa akcja z Argentyńczykiem – wielka szkoda, że golkiper Espanyolu zdołał sparować jego strzał.  Na wyróżnienie zasługuje także zagranie z 55. minuty – w stylu największych wirtuozów futbolu. Dawno nie oglądaliśmy Chorwata grającego na takiej intensywności i tak skutecznego, jeśli chodzi o boiskowe wybory. Obyśmy mogli taki obrazek widywać regularnie w tym sezonie.

Solidnie, choć w tym spotkaniu jego rola była ewidentnie drugoplanowa. Niezłe zagrania na samym początku (1’ do Deulofeu, 14’ do Leo), następnie trochę zgasł, choć wciąż był ważnym elementem barcelońskiej układanki , która totalnie zdominowała przeciwnika. Po przerwie błysnął w 48’, idealnie wypuszczając Albę, który w tempo dograł do Suareza – do gola zabrakło niewiele. Cieszy, że wciąż jest w stanie zaprezentować magiczne zagrania. Jeśli zdrowie będzie dopisywać, powinien nam jeszcze w tym sezonie bardzo pomóc.

Wydaje się, że jesteśmy na etapie „wschodzącego Suareza”. Nie idzie mu gra, pomimo wielkich starań. Popełnia najprostsze błędy w rozegraniu, pod bramką rywala albo na przeszkodzie stają mu rywale, albo on sam. Jednak kończy mecz z golem na koncie, uczestniczy w akcji bramkowej na 3:0 oraz kilku niezłych akcjach zespołu. Wydaje się, że kwestią czasu jest wejście na wyższy poziom.

W pierwszej części spotkania nie bardzo układała mu się współpraca z Semedo oraz z resztą partnerów. Większość prób zdziałania czegoś w ofensywie była bezowocna. Po przerwie wyraźnie poprawił się pod tym względem, notując udane zagrania w 48’ czy 53’. Nie wydaje się, żeby Gerard okazał się kluczowym zawodnikiem na przestrzeni całego sezonu, ale uważamy, że na pewno się przyda, swoje zrobi i „cyferki wykręci”.

Widać było po nim stres oraz brak zgrania, ale także wielki ciąg na bramkę, dynamikę, szybkość. Popisał się inteligentną asystą i to może być jego atutem – w poprzednich klubach właśnie z tego był znany, bardziej asystent niż goleador. Poza tym sprawia wrażenie człowieka, którego marzenia się właśnie spełniają i który zrobi wszystko, aby ten sen dalej trwał – głęboko w Ciebie wierzymy, Ousmane!

Jedno ofensywne wejście, po którym zabrakło niewiele, aby skierować futbolówkę w światło bramki. Poza tym ograniczył się raczej do bezpiecznego rozgrywania i „duszenia” ataków rywala w zarodku.

Świetnie zabrał się z piłką po podaniu ter Stegena i następnie obsłużył Dembele. Mimo niewielkiej ilości rozegranych minut, wygląda lepiej niż na tym samym etapie sezonu rok wcześniej. Może pod okiem Valverde jego talent się rozwinie.