I wtedy przyszedł Ancelotti...
On był zupełnie inny niż Mourinho. Mnie osobiście pomógł rozwijać się, grać w inny sposób. Dał mi dużo pewności siebie, powiedział mi, żebym grał i patrzył bardziej na strefę przeciwnika, żebym mógł strzelać więcej goli. Myślał o drużynie i Realu jak o rodzinie, dbał o nas wszystkich.

Wystawił cię w finale Ligi Mistrzów tuż po tym, jak wróciłeś po kontuzji kolana.
Nigdy tego nie zapomnę. Połamałem się i musiałem odpuścić Mistrzostwa Świata w Brazylii. Ale powiedziałem sobie: „Muszę to zrobić”. Przeszedłem operację i zamknąłem się w klinice w Niemczech, aby dojść do siebie. Mieszkałem tam, w klinice, cały czas dochodząc do siebie. Wysiłek, o którym nikt nawet nie wie. Byłem tam sam, w klinice z lekarzami i fizjoterapeutami. Ale był też Carlo. Od czasu, gdy doznałem kontuzji, aż do powrotu do treningów w Madrycie, dzwonił do mnie codziennie. Jeden dzień, kolejny i kolejny… Tak jak wtedy, gdy dzwoni do ciebie ojciec, ja codziennie czekałem na telefon od trenera, bo dzwonił zawsze. Miał 23 zawodników, tysiące problemów trenerskich, presję, rodzinę… i dzwonił do mnie codziennie, żeby ze mną porozmawiać.

To wiele mówi o tym, kim jest jako człowiek.
Pewnego dnia powiedziałem do niego: „Trenerze, myślę, że to jest niesamowite” i podziękowałem mu. Odpowiedział mi: „Sami, jesteśmy rodziną, a ty jesteś sam w szpitalu. Jak mogę do ciebie nie zadzwonić! Wszyscy jesteśmy z tobą”.

Sami Khedira o Carlo Ancelottim. Carletto klasa człowiek!