Wracam właśnie busem do domu i do busu wsiadła niewidoma Pani (prawdopodobnie też z jakimś urazem słuchu, bo ma takie jakby słuchawki w uszach) z psem asystującym. I wiecie co Wam powiem, takie osoby to herosi, superbohaterowie. To jak sobie radzą w życiu takie osoby to mistrzostwo świata i zarazem galaktyki. Ogromny szacunek. I mam takie jakies przeczucie że ta pani wraca z pracy. Los takiej osoby nie oszedzil, ale się nie poddaje, chce normalnie funkcjonować, normalnie żyć i robi to tak że mi szczena opadła. Jestem pod ogromnym wrażeniem.

A z drugiej perspektywy, w takich momentach człowiek zdaje sobie sprawę jak nie docenia tego co ma. Jest się zdrowym, sprawnym, a tak bardzo się narzeka na swoje życie. Kurde jakie to głupie. Doceńmy to co mamy!