Z racji daty i wszystkich „przypominajek”, wpadła mi do głowy taka sytuacja sprzed lat.
Będąc na Sadybie, dzisiaj Warszawa pełną gębą, kiedyś trochę jakby mniej, no nic. Jestem na Sadybie, na przystanku, patrzę sobie na rozkład i podchodzi starszy Pan „przepraszam jakim autobusem dojechać …. (Pada nazwa, nie znam, bo ja nie jestem stąd)?” Odpowiadam „nie mam pojecia, ja jestem tylko przejazdem”. No ale coś tam panu sprawdziłem. Podziękował… na odchodne dodał: „ostatni raz jak tu byłem, to chowaliśmy się w zbożu tam na górce, uciekaliśmy przed Niemcami. Było nas tylko dwóch, nie dalibyśmy sobie z nimi rady. Ich był cały oddział, szli stamtąd” i wskazał na konkretne miejsce.

I tak sobie myślę… my dziś się zastanawialiśmy czy najeczki czy adiki, czy wstawić te fotkę na insta czy nie… taka oto różnica czasów.

Czy Powstanie było słuszne czy nie? Niech każdy oceni sam, ale najpierw posłucha wspomnień żyjących jeszcze Powstańców. Bo po latach, siedząc dupą na kanapie, to tak jakby łatwo…

17:00 stajemy. Pieszo, autem, czymkolwiek. Na minutkę, pomyślmy.