Błąd myślenia kontekstami. Na czym on polega? Na zaufaniu do własnego doświadczenia, które wypiera obiektywne fakty dotyczące danego zjawiska.
Co to oznacza praktycznie? Że własne przeżycia i obserwacje, które są zawsze wycinkiem rzeczywistości będziemy nadmiernie racjonalizować i nadawać mu wielkie znaczenie oraz używać jako oręża do walki z bezdusznymi liczbami, które obejmują całokształt danego zjawiska.
Bardzo ciekawe jest to w odniesieniu do szczepień. Prawdą nie jest to, że szczepienia są straszne bo ktoś jednostkowo po nich umarł. Prawdą nie jest też, że szczepienia są wspaniałe bo ktoś po nich jednostkowo uniknął skutków danej choroby.
Liczy się tylko i wyłącznie skuteczność szczepień w populacji, bezduszny bilans zysków i strat. Można obliczyć zgony, powikłania, niepożądane odczyny poszczepienne, skutki uboczne szczepienia i jego braku. Zdanie osobiste jest bez znaczenia.
Może się zdarzyć (hipotetycznie), że umrą po szczepieniach wszyscy członkowie danej rodziny. To dalej nie ma znaczenia - oni są tylko kontekstem. Jeśli będą zaledwie promilem nieszczęścia w morzu pozytywów.
Podobnie jeśli jakiś lek cudownie będzie działał w przypadku raka i wyleczy pewną grupę osób, ich jednostkowe doświadczenie będzie bez znaczenia, jeśli globalnie lek okaże się szkodliwy. Kontekst decyduje, że odczucie wybranej grupy co do działania leku jest niewiarygodne i nie może być punktem odniesienia.
A skąd to zaufanie do złudnego kontekstu własnych doświadczeń? Nasz mózg ewoluował w środowisku, w którym przebywaliśmy w niewielkich grupach. Naturalnym było wyciąganie wniosków na podstawie tego co widzimy i czego dowiadujemy się od innych. Tak zdobyta wiedza, była podstawą podejmowania decyzji. Nie obejmowała ona historycznie wielkich danych statystycznych i całego obrazu. I ta pozostałość w wielu z nas intuicyjnie zwycięża.