Laporta wymagał abyśmy grali 4-3-3 i chyba można powiedzieć, że podpisaliby się pod tym również i kibice. W końcu to ustawienie dla Barcy święte. Nasz styl gry, nasza tiki-taka, Juego de Posicion i tego typu rzeczy. Tylko czy mamy skład na takie granie? Ta formacja wymaga szybkich oraz dobrze wyszkolonych technicznie skrzydłowych. Takich mogących wygrać pojedynki w kluczowych sektorach, nie bojących się podwojenia bądź potrojenia. Z zawodników w naszej kadrze, których można jako tako wpisać w taki profil mamy aktualnie pięciu, z czego jeden aktualnie leży w szpitalu (Dembele), drugi właśnie wrócił (Fati), trzeci sezon temu grał w Austrii (Demir), a ostatni jest przyszywany do pozycji skrzydłowego i nie ma najlepszej formy (Coutinho). Tak więc na razie jedynymi pewnymi opcjami jest Depay oraz Fati, z tym że ten ostatni dotychczas nie był dostępny.
Dość chwiejny wachlarz możliwości i mniej więcej podobnie jest na innych pozycjach. Miło było oglądać wczoraj naszą młodzież w pomocy, natomiast szaleństwem będzie zakładanie, iż będą tak korzystnie wyglądać w każdym następnym spotkaniu. Grali aktywnie, lecz Lewante aż tak im też w tym nie przeszkadzało; do tego dodajmy, że oprócz wybiegania, trzeba również mieć tą czutkę w ustawieniu się, a rozwój w tym elemencie gry potrzebuje czasu.
Tymczasem kibice rzadko kiedy mają taką cierpliwość. Wyniki mają być na już, a pomnik kolos ma stać, dumnie prężyć pierś, nawet jeżeli jego podstawy są lepione na glinę. Laporta doskonale rozumie tę rządzę tłumu na Camp Nou. Jest kryzys, ludzie niespokojnie przebierają nóżkami, dlatego trzeba pokazać, że się działa. Składu się teraz nie wymieni, da się natomiast zmienić trenera.
Popularne były analogie do Milanu, warto więc tam się cofnąć. Kiedy lombardzki gigant tonął w oceanie przeciętności, na ratunek miał przybyć Seedorf. Prychnięcie zostawcie dla siebie, ale on wtedy był kreowany na młodego, zdolnego szkoleniowca. Mówiło się, iż już na boisku uważnie obserwował przesuwające się linie formacji, widział połączenia, trójkąty, itd. Podczas treningów miał wypytywać trenerów o szczegóły taktyczne, zaś na konferencjach wypowiadać się z niezwykłą inteligencją. Dzisiaj nadzieja siedzi na bezrobociu, po tym jak zwolnili go z reprezentacji Kamerunu. A Milan? Do Poliego mieli aż sześciu menadżerów.
Kryzysy są jak bagno, im więcej się miotasz, im bardziej rzucasz po bokach, tym mocniej cię ono wciągnie. To nie jest okres, kiedy można podejmować decyzje lub wykonywać ruchy, będące rezultatem chwili. Działać na zasadzie - byle się coś działo albo "może tym razem się uda". A najciężej mamy my, czyli kibice. Ciężko być powściągliwym, skoro chcemy ciągle wygranej Barcelony. Tylko chyba teraz tak trzeba.