Myślałem, że dużo rozumiem. Sam się dziwiłem czemu ludzie zawsze dopiero gdy bliska osoba odejdzie żałują jakichś czynów czy widzą swoje błędy. Rozumiem to teraz, sam widzę ile złego czyniłem czasem dla tej osoby bo byłem pieprzonym egoistą, a teraz boli jak cholera. Chciałbym to przekazać innym żeby nie popełniali tego błędu, ale tak się nie da. Człowiek zrozumie coś jak dopiero to przeżyje. Nie wstydźcie, czy bójcie się mówić bliskim jacy są dla was ważni, nawet gdy to ich juz zaczyna irytować. Jak mówicie osobie dobranoc, róbcie to tak jakby jutro nie było dane wam się zobaczyć.