PNA to chyba najpiękniejszy turniej dzieciństwa. Pamiętam te mecze wieczorami na Eurosporcie, komentatorzy ledwo ogarniający, co się dzieje na "murawie", bo częściej to była mieszanka piochu ze stepem, zawodnicy biegający z prędkością światła, zabawa na trybunach, trąbki, lokalna muzyka ludowa, tańce, bębny, chmary robactwa przed kamerą. Jeszcze gra rodem z B-Klasy, kosy równo z podłożem, kopanina po kostkach. No coś pięknego.