Pracuję w hotelu na Lubelszczyźnie. Ostatnie trzy dni to praca na drugiej zmianie. W ciągu dnia obsługa ukraińskich uchodźców, którzy już w hotelu nocują, a bliżej nocy odbieranie telefonów i wprowadzanie rezerwacji i noclegów dla kolejnych. Przede wszystkim starsze kobiety i matki z dziećmi. Pomagamy jak możemy - rabaty, darmowe noclegi, darmowe posiłki.

Człowiek cieszy się, że może pomóc jakkolwiek tym ludziom, widzi wdzięczny uśmiech na ich twarzach, ale wie, że w środku te osoby cierpią z powodu rozłąki z mężami, z ojcami, z domem, z ojczyzną...

Gdy we wtorek zacząłem pracę i poznałem troszkę tych ludzi, i wiedziałem dlaczego tu są, to ogarnęła mnie taka niemoc, że człowiekowi po prostu odechciało się wszystkiego. Zero motywacji do pracy, pustka w środku, współczucie, żal - masakra. A przecież takich ludzi jest setki tysięcy. Nie potrafię przyjąć do wiadomości tego co się dzieje. Oby jak najszybciej zapanował pokój.

PS. Pamiętacie, że nawet najmniejsza pomoc się liczy.