Powstanie zabajkalskie, które wybuchło wśród polskich powstańców zesłanych na Syberię po 1863 r., jest niemal nieznane w szerszej świadomości historycznej społeczeństwa. W sytuacji wydawałoby się wręcz beznadziejnej, tysiące kilometrów od Polski, bez broni i zaplecza, w środowisku polskich zesłańców zrodził się plan wywalczenia sobie drogi do Chin i odzyskania w ten sposób wolności. Ten niejako ostatni epizod Powstania Styczniowego świadczy o dwóch rzeczach. Po pierwsze ukazuje nam niezwykłe przywiązanie Polaków do wolności i ogromną żywotność polskiego ducha narodowego, który pozwolił nam przetrwać okres zaborów. Po drugie pozwala nam zrozumieć jak wielkim zagrożeniem dla autokratycznej Rosji (ale też i Prus czy w mniejszym stopniu Austrii), był polski zarazek „dżumy wolności”, który potrafił objawić się nawet na dalekiej Syberii. Warto to wydarzenie przywrócić polskiej pamięci zbiorowej i wypełnić lukę o polskich zesłańcach, którzy rzucili nad Bajkałem wyzwanie carskiemu imperium.