25 sierpnia 1656 r. Stefan Czarniecki rozgromił Szwedów w bitwie pod Łowiczem.

Bitwa pod Łowiczem była pierwszym poważniejszym sukcesem strony polskiej po przegranej bitwie pod Warszawą pod koniec lipca 1656 roku.

Działania wojsk polskich nosiły charakter wojny szarpanej, polegającej na współdziałaniu wojsk regularnych z oddziałami partyzanckimi. Oddziały polskie, operując szybkością manewru atakowały mniejsze jednostki szwedzkie, niszczyły patrole przeciwnika. Specjalizował się w takiej taktyce zwłaszcza hetman Stefan Czarniecki.

Pod Łowiczem zniszczono duży oddział szwedzki, dowodzony przez gen. mjr. Hansa Böddekera, liczący ok. 1500 ludzi. Przewaga liczebna była po stronie polskiej (4000 jazdy i 2000 piechoty). Polaków wspierali Tatarzy.

Według niektórych przekazów oddział szwedzki został wycięty w pień, miało ocaleć zaledwie 30 Szwedów.

Energiczne działania Czarnieckiego zahamowały szwedzkie natarcie na południe i zmusiły Szwedów oraz ich sprzymierzeńców - Brandenburczyków do odwrotu na północ.