Antony:

- W dzieciństwie nie miałem butów do gry w piłkę nożną. Spałem na kanapie, mogłem pomarzyć tylko o sypialni. Mieszkaliśmy w samym środku faweli, zaledwie kilka metrów dalej od handlarzy narkotyków. Czasami w niedziele oglądaliśmy mecze piłki nożnej w telewizji, a do naszego miejsca dochodził zapach marihuany. To były ciężkie chwile, kiedy wraz z bratem i siostrą po prostu płakaliśmy myśląc o naszym życiu. Czasami w nocy wyciągaliśmy wodę z zalanego domu.

- To brat nauczył mnie dryblować. Jest do dziś przy mnie i zarządza moją karierą. Trenował mnie i pomagał mi się rozwijać jako piłkarz, którym zawsze chciałem zostać. Przyjechałem sam do Europy podczas pandemii. Ciężko mi było zostawić mojego syna. Nie zobaczyłem jego pierwszych kroków. Jednak nie żałuje tego co zrobiłem, ponieważ robię to wszystko właśnie dla niego.