Co mi się w głowie nie mieści - większość ludzi, których znam idzie do pracy z nastawieniem, że nie można zejść poniżej pewnego jakości. Zawsze jest do zrobienia a, b, c i d. Każdy profesjonalista musi wykonać przynajmniej plan minimum, jak nie z błyskiem geniuszu, to chociaż od sztancy, po linii najmniejszego oporu, ale w ramach sztuki zawodowej.

Tymczasem taki Eric Garcia, czy w środę Gerard Pique, który nie wiem czy przepracował dzień w normalnym zawodzie, pozwala sobie na zupełne zaniedbanie podstaw swojej pracy.
Piłkarze, szczególnie barcelońscy, są niebotycznie rozpuszczeni. Mniejsza już o zarobki, bo to powszednieje im pewnie najbardziej. Chodzi o te przyzwyczajenia, że można po prostu przestać biec bez gwizdka sędziego i machać łapkami z rozczarowaniem. Albo zostać zmienionym z powodu "gorszego dnia" po połowie pracy. Idąc dalej, "pokazywać, że jest się smutnym" i żądać zmiany pracodawcy.

Im jestem starszy i bardziej doświadczony w swojej pracy, tym bardziej zrozumieć nie mogę jak oni żyją. I tym bardziej niechętnie oglądam mecze