Można przegrać. Można przegrać zwłaszcza z Realem Madryt. Ale po walce, po boju, gdzie powinna lać się krew i gdzie wsadzają głowy tam, gdzie przeciwnicy boją się dołożyć nogę.
Co dziś dostałam?
Truchtanie. Pressing na alibi. Akcje w slow motion. Stojanow w polu karnym.
Wyglądali tak, jakby im się nie chciało walczyć. Jakby byli zmęczeni samym wyjściem na boisko.
A do cholery, widać było przebłyski i momenty dobrej gry. Wystarczyło samym nastawieniem i zaangażowaniem wykrzesać z siebie dodatkową motywację, by wykonać jeden wślizg więcej, jeden rajd więcej. Coś przeskoczyło. Znowu coś przeskoczyło w głowach i się zacięło.
Ja wiem, że Xavi taktyką nie pomaga i być może spalił nam właśnie Raphinie i Dembele wystawiając ich uparcie i do porzygu nie na swoich pozycjach i zabijając ich potencjał na szybkich kontrach, ale motywacja przy takim meczu powinna wybijać poza skalę. Powinni być nabuzowani, skupieni, waleczni.
A oni TRUCHTAJĄ.

Dobre zawody zaliczył Kunde i w sumie wszyscy z ławki.
Sergi Busqets zostawia taki smród po swojej pięknej karierze, że aż szkoda na to patrzeć.
Mógł wiedzieć kiedy zejść ze sceny w chwale i splendorze - patrz Xavi, Iniesta, Puyol. A ostatnie zgłoski na jego historii to będą synonimy kompromitacji i upadku tego klubu.

Mam nadzieję, że Xavi wprowadzi po każdym treningu sesję z psychologiem sportowym, o ile coś takiego nie funkcjonuje.