Siedzę sobie w Krakowie nad Wisłą. Jest fajnie, fajniusio. Piękny dzień, słoneczko, jak na jesień naprawdę ciepło. Dziś wolne w pracy, no jednym słowem chilluje. I tak sobie siedzę, obserwuje ludzi i otoczenie. Przechodził pewien chłopak, wydaje mi się że młodszy ode mnie. Niepełnosprawny. Trudno to opisać, tak jakby dłoń miał zaraz za łokciem. I powiem wam, że w takich momentach, gdy widzi się osobę niepełnosprawną czy z jakimiś trudnościami (kurcze sam nie wiem jak to nazwać, nie znam tego chłopaka, ale wyglądał na takiego który, nie rozpacza, zaakceptował to, chce normalnie żyć), po prostu chce powiedzieć to że w takich momentach człowiek zdaje sobie sprawę, jakim się jest głupim. Jest się zdrowym, a to najważniejsze. Oczywiście napotyka się w życiu różne małe i duże trudności, ale to wszystko jest nic. Wszystko jest do przejścia, do pokonania. Szkoda że tak rzadko docenia się to co się ma. Że tam mało w nas szczęścia i uśmiechu. Co prawda już większą część dnia za nami, ale mimo to życzę Wam La Ramblowa ekipo dobrego, szczęśliwego dnia :)