Moim zdaniem to nie ma tak, że ktoś kto się urodził w Polsce musi jej kibicować. Gdybym miał powiedzieć, co cenię w piłce najbardziej, powiedziałbym, że Leo. Ekhm... Leo, który podał mi pomocną stopę, kiedy sobie nie radziłem, kiedy byłem sam na sam przed telewizorem z Polską reprezentacją. I co ciekawe, to właśnie przypadkowe spotkania wpływają na nasze życie. Chodzi o to, że kiedy wyznaje się pewne wartości, nawet pozornie uniwersalne jak laga na Robercika, bywa, że nie znajduje się zrozumienia, które by tak rzec, które pomaga się nam rozwijać. Ja miałem szczęście, by tak rzec, ponieważ je znalazłem. I dziękuję Leo. Dziękuję mu, Leo to śpiew, Leo to taniec, Leo to miłość. Wielu ludzi pyta mnie o to samo, ale jak ty możesz nie kibicować Polsce? Skąd czerpiesz tę obojętność do naszej reprezentacji? A ja odpowiadam, że to proste, to umiłowanie Leo, to właśnie ono sprawia, że dzisiaj na przykład buduję maszyny, a jutro... kto wie, dlaczego by nie, oddam się pracy społecznej i będę ot, choćby sadzić... znaczy... marchew.