Za moment gramy historyczny mecz na mundialu, a nie mam ani grama satysfakcji z tym związanej. Człowiek tylko czeka jak na ścięcie. Święto futbolu światowego, gdzie wszyscy radują się niczym na Sambodromie, a my przybyliśmy ubrani jak na pogrzeb.
Dziękuję Czesławie za skuteczne obrzydzenie mi tak wydawałoby się radosnego momentu, którego nie doświadczamy regularnie, a raczej podobnie rzadko jak jakiegoś zjawiska astronomicznego, całkowitego zaćmienia słońca, którego świadkiem możemy być raz czy dwa w ciągu swojego życia.
Pamiętam te dni meczowe z fazy pucharowej ME 2016, gdzie cały Naród żył meczem na ulicach, w zakładach pracy, w sklepach. Były to wydarzenia tak podniosłe, że do dzisiaj wyraźnie pamiętam sporo szczegółów z przebiegu tych dni, rozmowy z ludźmi, puste ulice, wiarę w powodzenie i optymizm. A tutaj czym się radować? Co zostanie do wspominek?