#7
A dzisiaj post o tym jak niewielki oddział Brytyjczyków odparł ok. 33 razy większą armię wojowników Zulusów.
W 1843 roku Brytyjczycy podbili Natalu, malutkie państewko burskie znajdujące się na terenie dzisiejszego RPA i tym sposobem na tym obszarze największe zagrożenie dla potężnego imperium stanowiło państwo, nie europejskie, a Zulusów, ludu afrykańskiego. W 1879 roku brytyjska armia przekroczyła granicę zakładając, że szybko podbiją dzikusów i fajrant a tu niespodzianka. Lokaski w bitwie pod Isandlwaną zadali Brytyjczykom ogromne straty. Na 1650 żołnierzy w bitwie poległo 1277 (warto zaznaczyć, że Zulusów było 15 tys.). Wojownicy nie biorący udziału w bitwie mieli odciąć małą stację misyjną w Rorke's Drift. Jednak podczas jednej z potyczek z uciekinierami z bitwy "dowódca" tej armii, Zibhebhy kaMaphitha, został ranny a dowództwo objął brat króla Cetshwayo, Dabulamanzi kaMpande. Narwany/ambitny/głupi (wybierz odpowiednie) wódz postanowił nie poprzestawać na okrążeniu i zaatakował niewielką placówkę 22 stycznia 1879 r. W obozie znajdowało się ok. 140 żołnierzy w tym 120 zdolnych do walki. Zulusi zaś mieli za to 4 tys. wojowników (dość duża dysproporcja). Zapewne myśleli, że zaleją przeciwnika samą masą (ach, jakże sowiecki sposób myślenia) no ale nie pykło. Po olbrzymim wysiłku, odwadze i determinacji (której nietrudno się dziwić w takiej sytuacji) wojska korony brytyjskiej odparły atak nieprzyjaciela tracąc 17 żołnierzy i zyskując 15 rannych. Dowódcą obrony był por. saperów Johna Rouse Merriot Charda. Zulusi stracili za to ok. 500 wojowników (różne w zależności gdzie się sprawdza). Po bitwie 11 żołnierzy uhonorowano krzyżem Wiktorii (najwyższym odznaczeniem w Wielkiej Brytanii przyznawanym za odwagę w obliczu wroga), jest to rekord. Na podstawie tych wydarzeń nakręcono film "Zulu" z 1964.

Wydarzeniom poświęcony jest utwór "Rorke's Drift" zespołu Sabaton