Futbol okiem Lucjana

Mane Garrinha urodził się ze zdeformowanym kręgosłupem, jego prawa noga była sześć centymetrów krótsza od lewej. Nie miał powodzenia u kobiet, ale wiedział, że szybko musi przestać być prawiczkiem, żeby nie skończyć jak pewien użytkownik LR. W wieku dwunastu lat poznał na wiosce kozę o imieniu Amber. Od razu między nimi zaiskrzyło, a Mane sfinalizował tą transakcję. Garrinha w wieku czternastu lat podjął najlepszą decyzję jaką mógł, rzucił szkołę i poszedł uczciwie pracować do miejscowej fabryki.

Jego tata zaszczepił w nim miłość do alkoholu. Brazylijczyk bardzo późno rozpoczął poważną karierę, w wieku dwudziestu lat przyszedł na testy do Botafogo, przedryblował na nich jakiegoś ciecia o nazwisku Santos i porwał tłum (niedosłownie). Garrinha jak na brazola przystało nie przywiązywał uwagi do treningów, wolał alkohol i seks, niestety miłość z Amber nie przetrwała próby czasu i Mane tym razem oddawał się uciechom miłosnym z samicami gatunku ludzkiego. Manuel wygrał dwa mistrzostwa świata w 1958 i 1962 roku, te drugie mistrzostwo smakowało najlepiej, bo wygrał je będąc kluczową postacią w kadrze, bo kontuzji na ich początku doznała inna legenda znana jako Pele.

Nie było dane oglądać mi na żywo gry Manuela Francisco dos Santosa, ale z opowieści @Comentateiro wiem, że był wyjątkowy i niepowtarzalny, Comento dobrze pamięta legedarnego "Ptaszka", wszak kiedy Mane wygrywał swój drugi mundial wówczas pracownik ochrony miał zaledwie 99 lat i całe życie przed sobą. Pewnego razu stróż wulkanizacyjny powiedział, że Brazylijczyk miał potencjał prawie tak wielki, jak mój stary przed kontuzją z 1992 roku.

To historia bez happy endu, Garrinha po zakończeniu kariery popadł w alkoholizm, zmarł na marskość wątroby w 1983 roku. Zastanawiacie się pewnie co sądziłby o moim wpisie, otóż nic, bo nie umiał czytać.