Tak więc wczoraj obejrzałem najnowszy film japońskiego Walta Disneya - Chłopiec i czapla - i muszę powiedzieć, że teraz rozumiem, czemu z jednej strony wygrywa on Złotego Globa, z drugiej zaś dużo osób może subiektywnie krytykować ten film.

Nie chcę tu wrzucać długiego recenzo-eseju, ale w moim odczuciu jest to dość "ciężki" tytuł i umieszczanie do niego ograniczenia wiekowego 10+ to jakiś żart... Nie róbcie tego swoim dzieciom, bo to będą tylko zmarnowane pieniądze. Na drugim biegunie z kolei mogą się znaleźć osoby, które określiłbym jako psychofani Myazakiego. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli ktoś oczekuje kolejnego Spirited Away, czy księżniczki Mononoke, to nic takiego nie ma tu miejsca. Fabuła jest budowana zupełnie inaczej, niż to do czego przyzwyczaił fanów japoński reżyser przez te plus/minus 40 lat. Wątki są dość chaotyczne, poszarpane, finalnie nie kończą się jasnym prostym morałem, co było typowe w dotychczasowych produkcjach. Wydaje mi się, że jednak biorąc pod uwagę, co reżyser chce przekazać, takie budowanie fabuły ma większy sens, niż "strefa komfortu" z której go znamy.

Sama animacja to typowy Myazaki, więc nie ma się do czego przyczepić. Rzekłbym nawet, że pod względem czysto animacyjnym (pomijając fabułę) jest to najlepszy film studia Ghibli i błyszczy nawet na tle pozostałych produkcji, a to jest naprawdę niełatwe. Ostatni raz taki efekt "wow" względem konkurencji miałem w 2006 roku, gdy wychodził Hellsing Ultimate i zestawiało się go z animacją innych tytułów z tamtego okresu.

Podsumowując, film raczej nie jest produkcją uniwersalną, jak inne twory tego reżysera z przełomu mileniów. Polecam ją dla fanów anime, głównie tych gustujących w gatunkach dramat, dramat egzystencjalny, przygodowy.