Profesor Jerzy Bralczyk:

- Nawet cenię sobie pewne teologiczne dociekania, czasami pojawiają się w nich jakieś interesujące estetycznie, ciekawe idee. Natomiast w przypadku Jana Pawła II przede wszystkim widziałem rozziew między bezkrytycznym uwielbieniem oraz przypisywaniem mu różnych wyjątkowych cech a realiami. Bo po prostu on w moim przekonaniu tych cech nie posiadał. Na przykład wmawiano nam, że jest wspaniałym pisarzem czy poetą albo myślicielem głębokim. Ja nie widziałem w nim ani myśliciela, ani twórcy.

„Oto jest droga Piękna: z prometeańskich błyskawic
i z ognia sobótczanego, z ogników w krzyż płonących –
wśród mrocznych dróg rozwalin: ścieżki splątane zbawić
apostolskiemi stopy i sercem źródeł bijących”.

Dajcie spokój, a tej grafomanii jeszcze każą w szkołach uczyć.

Cóż, coś w tym jest i popieram tutaj zdanie profesora. W przypadku pewnych postaci mamy tendencję do wyolbrzymiania i jeżeli ktoś jest w naszym kraju uznany za postać ważną, to automatycznie wiele osób zakłada, że taki człowiek wszystko robił dobrze.