Fakt jest taki, że nie można przeskoczyć od wypasania wielbłądów do prowadzenia Barcelony w kryzysie.
Gdyby to były czasy Messiego to by się przypudrowało, ale nie są i tu potrzebny był ktoś, kto na trenerce się zna a nie ktoś, kto się jej dopiero uczy, bo nie ukrywajmy, co wie Xavi na ten temat jak jego doświadczenie to 2 lata zamiatania piasku na pustyni?

Zrobiliśmy mu krzywdę bo się spalił dużo za wcześnie, on zrobił krzywdę nam niskimi kompetencjami w trudnym czasie gdy powinniśmy wyciągać więcej, żeby się odkuć.
Wielki szacunek, że potrafi z twarzą odejść, bez trzymania się zębami siedzenia i mam nadzieję, że psychicznie się odbuduje i nie zwątpi w swoje umiejętności, bo mimo wszystko widać, że gdzieś tam się tli coś, z czego może być dobry trener.
Tu jednak wszystko jest winą klubu i opinii publicznej, która naciskała na ten angaż.
Za dużo chciejstwa i życzeniowego myślenia, ktoś pomyślał, że Xavi był wielkim piłkarzem to nagle stanie się drugim Guardiolą, który wskoczył z liści na fotel i mu się udało.
Nie każdy jest Guardiolą a i to są zupełnie inne czasy, inne okoliczności i sądzę, że debiutujący Pep też by sobie nie poradził.