Można sobie gadać o La Manitach, mistrzostwie świata Messiego, trypletach, sekstetach i innych rzeczach, ale gdy człowiek posłucha tego monologu Włodzimierza Szaranowicza, to po prostu uświadamia sobie, że żadne sukcesy zagranicznego klubu/zawodnika nie są w stanie wywołać tego, co człowiek czuje podczas występów polskich reprezentantów.

A to co człowiek przeżył podczas wyczynów Adama Małysza? No po prostu coś niesamowitego. To nie tylko wielkie sportowe emocje, ale pewnego rodzaju rytuał, gdy człowiek zjadł rosół, kluski, roladę, a potem całą rodziną siadał przed telewizorem, trzymał kciuki i dmuchał w narty, wierząc, że to coś pomaga.

I nie gadajcie mi o Borkach, Laskowskich, Twarowskich, Pełkach, bo to, co pan mistrz komentarza sportowego Włodzimierz Szaranowicz odwalił przy monologu Adama Małysza, przeszło po prostu do historii. I nie zmienią tego żadne błędy, żadne pomyłki, żadne przekręcenia nazwisk. Adam Małysz to Włodzimierz Szaranowicz, a Włodzimierz Szaranowicz to Adam Małysz.

Właśnie tak. My dzięki tym transmisjom żyliśmy życiem zastępczym. A tego kogo wtedy nie było na świecie, niech żałuje.