Koniec sezonu, koniec Xaviego, więc zostaje ciekawostka: Ten fatalny sezon kończymy mając 85 punktów, natomiast mistrzowski rok temu zakończyliśmy mając 88 punktów.
Następuje to śmieszne zjawisko oceny subiektywnej, gdzie podobne wynikami sezony oceniamy inaczej tylko przez pryzmat efektu końcowego.
Tak, mogliśmy a nawet powinniśmy grać dużo lepiej, ale umówmy się, każdy to widział i każdy wie, że w tym roku wygrać nie mogliśmy, więc nawet nie ma co nad tym roztrząsać.

Niemniej, taktycznie Xavi nie uniósł, graliśmy na przebłyski indywidualne. Niektórzy grali ze sobą od początku ery Xaviego, inni grali 2 lata, jeszcze inni tylko rok.
Ale na żadnym etapie, nawet dziś, w ostatni dzień pracy Xaviego, nie widać było po zespole, że jest zespołem.
Nawet na poziomie reprezentacyjnym, gdzie widzą się przez tydzień, raz na kilka miesięcy, widać większe zgranie, niż to co prezentują nasi piłkarze po roku codziennych treningów.
Tak grać się nie da i jeżeli Flick taktycznie dojedzie i wpoi automatyzmy, to potencjał drużyny mamy ogromny.
ALE, nic to nie da, jeżeli na start wszyscy nie zostaną wysłani do psychologa.
Ta drużyna mentalnie leży i to jakiś fenomen, bo kadra już jest praktycznie wymieniona, trenerzy się zmieniali a my psychicznie nie dojeżdżamy tak samo za Xaviego jak nie dojeżdżaliśmy za Koemana, Setiena, Valverde czy nawet Lucho.
Jeżeli nasi zawodnicy nie zaczną grać na 100% skoncentrowaniu przez cały mecz w ciągu całego sezonu, jeżeli nie zaczną czuć za co i po co grają. Jeżeli dalej będą tak łatwo się załamywać i demotywować, to zwolnienie Xaviego nie będzie miało znaczenia, bo by tu Guardiola z Kloppem przyszli a my przegramy wszystko.
Bo większość naszych porażek ostatnich lat, to głównie kwestia tego, że głowami nie dojechaliśmy na boisko.