Różne jest podejście ludzi do wyprowadzenia się z domu na swoje. Jedni robią to wcześniej, inni później. Jedni rodzice oczekują szybkiego usamodzielnienia swoich dzieci, inni wręcz przeciwnie, a niektóre matki nie wypuściłyby ich nigdy.

U mnie rodzice byli z tych bardzo bezwzględnych i praktycznie wystawili za drzwi. Prosiłem, apelowałem, tłumaczyłem, podawałem przykłady innych znajomych. Bezskutecznie.

Wystawili walizki, dali odprawę na drogę i bez cienia wzruszenia w głosie powiedzieli:
"85 lat to najwyższy czas by zacząć życie na własny rachunek"