Śniło mi się, że Alcaraz zaczął bardzo intensywnie mecz finałowy że Zverevem i wygrał pierwszego seta, a w drugim przełamał i już miało to pójść szybko, ale wtedy dopadła go niemoc i zaczął popełniać błędy. Z tego stanu rzeczy skorzystał Niemiec i odłamał serwis, co prawda gra nie była jakaś piorunująca, ale o wszystkim miał decydować tiebreak. Sytuacja się powtórzyła, Hiszpan zaczął świetnie, wygrywał punkty i miał mini breaka, ale później go roztrwonił.
Było pięć do pięciu, a ostatni serwis Hiszpana mógł dać mu setbola, którego koniec końców nie było, był za to podwójny błąd serwisowy i piłka na seta dla Niemca. Zverev podszedł nierównie do pola ustawiając się na serwis, ale podrzucił piłkę dość szybko, a następnie strzelił w jego stylu ponad 220 km/h asa do strony przewagi. Na twarzy Alexandra można było zauważyć ulgę i wreszcie uśmiech, który pojawił się pierwszy raz. Alcaraz natomiast zdając sobie sprawę z tego, że wypuścił zaliczkę z rąk był wyraźnie sfrustrowany.

Trzeciego seta lepiej zaczął starszy z finalistów, który widząc elektryczność w poczynaniach podrażnionego przeciwnika zaczął aktywniej. Sytuacja na korcie zmieniła się diametralnie nagle bardzo ofensywnie usposobiony od początku meczu Alcaraz zaczął grać na przeczekanie, bez ryzyka i defensywnie żeby widocznie jak najmocniej zmęczyć wyeksploatowanego już turniejem Zvereva, który spędził blisko pięć godzin więcej na korcie podczas tego turnieju od młodzika z Murcii.
Długie wymiany początkowo dawały więcej z gry Alcarazowi, ale widząc miałkość w jego grze, Sascha postanowił wdepnąć pedał gazu mocniej i wrzucił wyższy bieg. Od tej pory zaczął grać agresywniej i dyktował warunki gry z głębi pola rozrzucając młodego po korcie.

Napór Niemca zasypującego rywala topspinowymi uderzeniami z obu skrzydeł trwał w najlepsze, a wyjątkowo pasywny Hiszpan posypał się na tyle, że nie był w stanie znaleźć recepty na widowiskowe popisy pogromcy Nadala. Set zakończył się zwycięstwem starszego z graczy i to przewagą nie jednego, a dwóch przełamań. Było jasne, że teraz będzie trzeba coś zmienić w swojej grze żeby móc powrócić do meczu. Hiszpan po zakończeniu seta skorzystał z przerwy toaletowej.
Po powrocie z niej, zmienił koszulkę i przystąpił do gry już z nowym planem. Efekty zmiany były natychmiastowe bo powrócił do swojego stylu gry z jakiego jest znany, jednak rywal nie cofnął się już tylko podjął wyzwanie.

Czwarty set to był kosmos, ofensywny spektakl obu pełnoprawnych aktorów, intensywność gry była nieziemska, obfitowała w techniczne zagrania, ryzykowne ataki przy sieci, deblowe zagrania czy nawet wyciąganie piłek z kapelusza, do których nikt by nie dał rady dobiec, a oboje potrafili jeszcze odpowiedzieć, wygrywając punkt.
W tym secie było po jednym przełamaniu, zatem doszło do drugiego tiebreaka.
W nim poziom gry nie spadł nawet o decylitr i panowie wygrywali akcje przy swoim podaniu. Ten stan rzeczy utrzymywał się do stanu po 11 gdzie doszło do podwójnego błędu serwisowego tym razem starszego z tenisistów i młodszy wygrywającym serwisem doprowadził do zakończenia seta, a tym samym remisu dwa do dwóch w meczu o tytuł w Roland Garros 2024.

Ostatniego seta już tak dokładnie nie pamiętam, więc nie będę wam nic próbować przybliżać, jednak sama świadomość, że w ogóle do niego doszło musi być odpowiednio kuszące. Polecam wszystkim którzy przeczytają mój wywód, obejrzyjcie ten spektakl do końca bo będzie to bez wątpienia jeden z najlepszych finałów ostatnich lat. Pozdrawiam tenisowe Świrki :-)