To niesamowite, że pan Włodzimierz Szaranowicz, nawet opowiadając o codziennych rzeczach, potrafi używać tak pięknego języka. Słyszę jego głos, ten spokojny ton, to napięcie, to coś niepowtarzalnego.

W jednym z nielicznych wywiadów, pan Włodek opowiedział o swojej walce z chorobą Parkinsona. Dawno żaden wywiad tak mnie nie ścisnął. Może też dlatego, że moja mama choruje na Parkinsona i wiem, jaka to bezlitosna choroba.

- Tymczasem w Paryżu kibice zagadywali, dziękowali za lata pracy. To dla mnie ważne, bo oznacza, że coś po sobie zostawiłem.

- Zmęczenie, niepewny chód, pochylona sylwetka - niekiedy wydaje mi się, że jestem już tylko wspomnieniem o sobie sprzed lat.

- Mam coraz mniej czasu. Czuję się jak dzieciak, który wygrał paczkę cukierków. Na początku jadł je szybko, ale kiedy zobaczył, że zostało ich niewiele, zaczął się nimi delektować.