Pan Janusz zbliżał się już do sędziwego wieku. Poważnie schorowany, leżał w swoim łóżku, czekając na nadchodzącą śmierć. W pewnej chwili do jego nosa dotarł zapach kruchych ciasteczek. Były to ciastka, które Pan Janusz lubił najbardziej na świecie. Kojarzyły mu się z dzieciństwem. Ostatkiem sił zszedł z łóżka i doczołgał się do kuchni. Następnie Pan Janusz wyciągnął rękę w kierunku stołu na którym leżały ciastka. Na chwilę przed śmiercią chciał jeszcze raz spróbować swojego ukochanego przysmaku. I gdy już prawie trzymał jedno w ręce, nagle poczuł, że ktoś uderza go ścierką po dłoniach. To była żona Pana Janusza, która powiedziała:
— Zostaw, stary zgredzie, to na stypę!